Irlandia(strona 10/1)

Dzień dobry Państwu albo dobry wieczór. Irlandzka bankowość przeżywa złoty okres, dzięki swojemu nadzwyczajnemu talentowi do dysfunkcji. Włodarze doszukują się upadku gospodarki w zwolnieniach lekarskich, policja staje przed sądem, z poczty znikają pieniądze, innymi słowy jest wesoło. Natomiast w Dublinie Hendrix będzie grał Beatlesów. A teraz jadziem.

Dzień dobry Państwu albo dobry wieczór. Irlandzkie lato upływa pod znakiem rozrywki. W bankach padają systemy komputerowe, czterdziestoletni śmiałkowie robią dziury w obrazach Moneta, na ulicach Hiszpanie, w autobusach Włosi, natomiast w centrum Dublina jedna baba drugiej babie odgryzła nos. W pubie. A teraz jadziem.

Dzień dobry Państwu albo dobry wieczór. Irlandzki kryzys ma swoje typowe i nietypowe strony. Do tych pierwszych należy coraz większa frustracja kierowców, którzy wcześniej nie trąbili na siebie aż tak bardzo, jak dziś. Do drugiej kategorii zaliczają się zupełnie niekryzysowe efekty uboczne, takie jak wynik rankingu, z którego wynika, że Irlandia jest jednym z najdroższych krajów w Europie. Dla odmiany Polska prowadzi w galopie inflacji. A teraz jadziem - pisze Piotr Czerwiński w felietonie dla Wirtualnej Polski.

Ci kibice to chyba nie tylko na mecz przyjechali...

Dzień dobry Państwu albo dobry wieczór. Irlandczycy przełamali swojego rebelianckiego ducha i zagłosowali na „tak” w unijnym referendum, skłaniając się coraz potulniej ku Europie. By zbliżyć się do niej jeszcze bardziej, 15 tysięcy z nich wyruszyło do Polski, celem obejrzenia nieziemskich popisów irlandzkiej drużyny w Euro 2012. W tym czasie do normy wróciła irlandzka pogoda i na zielonej wyspie znowu zapanowała jesień. A teraz jadziem z serwisem wiadomości.

Dzień dobry Państwu albo dobry wieczór. W Irlandii stała się rzecz straszna: przez tydzień było gorąco i słonecznie. Ani razu nie spadł deszcz. Nie spadł także kurs euro, a tym bardziej nie wzrósł, choć wszyscy się spodziewali, że po greckiej sałatce euro może cierpieć przez chwilę na wypróżnienia i wzdęcia. Prócz tego odbyło się unijne referendum, które nie odbyło się jeszcze, kiedy piszę te słowa, dlatego pozwolę sobie skomentować je za tydzień. A teraz jadziem z serwisem emigranckich wiadomości.

Pakt fiskalny, który ma wzmocnić dyscyplinę budżetową w krajach UE, poparło w czwartkowym referendum w Irlandii 60,3 proc. głosujących - poinformowano w piątek, podając ostateczne wyniki głosowania. Zadowolenie z wyniku referendum wyraziła UE.

Z irlandzkich wiadomości wynika, iż jest to kraj beznadziejnie przeerotyzowany. By było bardziej pikantnie, więcej ludzi molestuje się seksualnie niż robi to z własnej woli - w każdym razie nikt nie wspomina o zwykłym bzykaniu w mediach publicznych, za to nagłówki okupują księża, dentyści i inni giganci folk rocka, którzy molestowali kogoś zamiast się za niego modlić lub naprawiać mu zęby. A wszystko to na tle romantycznych legend o tym, jak tubylcy spółkowali z owcami. Najwyraźniej zwykłe bzykanie jest kompletnie niemedialne, niemoralne i nieatrakcyjne na Emerald Isle.

Aaaby uwagę zwrócić, napisz coś, co zaczyna się od nazwiska Tusk albo Kaczyński, nazwy Smoleńsk i słowa "piłka”, z rozwinięciem w postaci słowa „Euro”. W dalszej części nie zapomnij wspomnieć o wojnie oraz Dodzie- Elektrodzie, by następnie skoncentrować się na programach „Idol”, „X Factor” oraz „Co z tą Polską”. Tak mógłby zaczynać się poradnik pisania poczytnych artykułów, skierowany dla młodego adepta polskiego dziennikarstwa. Niestety, mój felieton w ogóle nie opowiada o wszystkich tych wspaniałych ludziach i zjawiskach nadprzyrodzonych. Pozostaje mi tylko mieć nadzieję, że zdołałem jednakowoż przykuć uwagę zagorzałych abderytów, którzy czytają wyłącznie nagłówki - pisze Piotr Czerwiński w najnowszym felietonie dla Wirtualnej Polski.

Gdy w Irlandii było dobrze, wiecznie wspominano biedę. Teraz, kiedy jest bieda, coraz mniej ludzi wspomina, jak było im dobrze. To kategoryczny błąd. Irlandia powinna uczynić z tego całą gałąź przemysłu i zacząć od budowy Muzeum Dobrobytu. Biura podróży powinny już teraz zachwalać trasy autokarowe śladami prosperity: tu stał Anglo-Irish bank, tu budowano jeszcze jeden nowy biurowiec, tu mieszkał jego właściciel. Następnie pokazywać na globusie: a tu właściciel uciekł, gdy urwało się koryto - pisze w felietonie dla Wirtualnej Polski Piotr Czerwiński.

Moda na oszczędzanie zyskuje w Irlandii coraz większy rozgłos. Oszczędność prądu i gazu reklamują nawet w telewizji, a w luksusowych czasopismach można znaleźć specjalistyczne poradniki dziadowania, z których dowiemy się, jak wybrać dobre Chateau Sikacz za pięć euro, które będzie udawało Boisson de Kasiora za trzy dychy; kiedy tramwajem przyjadą do nas znajomi, udający, że przybyli mercedesem. Niestety pije się dalej tyle samo, ile kiedyś, a knajpy są tak samo pełne ludzi. Na coś trzeba oszczędzać wszystkie te pieniądze.

Irlandia pustoszeje. Miejscowi płaczą, że nic już nie będzie takie jak dawniej, po czym robią to, co robili dawniej, czyli uciekają do Australii. Satyrycy w skeczach wyżywają się na pseudo-bogaczach z czasów boomu, które są teraz oficjalnie czasami błędów i wypaczeń. Tylko Polacy dokazują jak pijany zając i wciąż twierdzą, że znaleźli w Irlandii raj ostateczny. Jak tak dalej pójdzie, naprawdę zostaniemy tu sami i co najgorsze, rzeczywiście możemy mieć tu nie najgorzej.

Polska biblioteka w Dublinie obchodzi piąte urodziny. Podobnie jak dla kota, tak i dla dowolnej polskiej biblioteki to duży sukces, istnieć aż tak długo. Nie wiem, czy kogoś jeszcze obchodzą polskie biblioteki, ale mnie nasza dublińska obchodzi w stopniu zasadniczym i bynajmniej nie tylko dlatego, że można w niej wypożyczać moje książki. Każdy taki przybytek na obczyźnie jest na wagę złota. Poza tym, od kiedy zlikwidowano pub "Zagłoba", już tylko w murach biblioteki można dyskutować o kulturze i sztuce.

Irlandia była kiedyś krajem zupełnie udanych pisarzy, lecz po pewnym czasie uparła się zostać republiką wyjątkowo nieudanych biznesmenów. Ich sukcesy w odnoszeniu porażek były tak wielkie, że powinni zacząć pisać o tym książki. Może dzięki temu Irlandia znów stanie się w oczach świata tym, czym była dla niego przez całe wieki. W tym lepszym znaczeniu, oczywiście.

Nasze życie w Irlandii jest błogie jak masaż hawajski. Nikt tylko nie wspomina publicznie, że to my musimy go wykonywać. Oprócz tego w Irlandii po staremu: zakazano przychodzenia do urzędu w piżamie, a premier docinał prezesowi słynnej partii, że prezes miał dziwne kontakty w czasach błędów i wypaczeń. Innymi słowy, robi się zupełnie jak w Polsce, tylko że tam masaż hawajski najprawdopodobniej wykonują emigranci. Czyli tak jak tu.

Na rzymskim Uniwersytecie Gregoriańskim rozpocznie się w poniedziałek (6 lutego) pierwsza w historii Kościoła katolickiego międzynarodowa narada na temat walki z pedofilią. Jej współorganizatorem jest Watykan, a udział w niej biorą delegaci 110 episkopatów oraz przełożeni zakonów i zgromadzeń z całego świata.

Czym się rożni Polska od Irlandii? W Irlandii jest odrażająca pogoda i znośne pieniądze, a w Polsce odrażające pieniądze i zupełnie znośna pogoda. Prócz tego w Irlandii jest recesja, co oznacza, że żyje się tam zupełnie normalnie, natomiast nad Wisłą recesji nie ma, co z kolei oznacza, że żyje się tam normalnie tylko krawaciarzom z Warszawy. Jedna podstawowa cecha wspólna obu państw, czyli nadmiar Polaków, stwarza pozory, że i tu i tam są dla naszej nacji warunki do przetrwania. Jest to więc jedynie kwestia wyboru - pisze Piotr Czerwiński w felietonie dla Wirtualnej Polski.

Cork jest jak Kraków: wszędzie dojdziesz na piechotę, wszyscy się znają i przynajmniej raz dziennie mijają się w centrum. Oba miasta łączy też inna smutna prawidłowość: jeśli się nie chce zostać na miejscu i być głodującym poetą, trzeba wyjechać do Warszawy za pieniędzmi, które czasami nie śmierdzą, a czasami owszem bynajmniej. Jako Warszawiak, który wyjechał do Dublina, zawsze podziwiałem i Kraków, i Cork, w myśl zasady, że wszędzie dobrze, gdzie nas nie ma - pisze Piotr Czerwiński w felietonie dla Wirtualnej Polski.

Drugą wojnę światową wygrali Niemcy. W końcu im się udało zawładnąć Europą, w dodatku po raz pierwszy w historii dokonali tego bez jednego wystrzału. Europa sama podniosła ręce i w zasadzie, to dobrze jej tak. Jak ktoś jest głupi, niech płacze - pisze Piotr Czerwiński w felietonie dla Wirtualnej Polski.