"Wielka księga cipek" - edukacja seksualna po polsku.

Czyli?

- W tym, że ta inicjacja przebiega nieco inaczej. Spadła rola pettingu, młodzież częściej decyduje się na bardziej radykalne formy współżycia, dotyczy to w szczególności dziewcząt. Stają się one bardziej liberalne, ale z mojej perspektywy jako edukatorki seksualnej, to liberalizacja pozorna. Dziewczyny szybciej decydują się na pełen stosunek seksualny lub kontakty oralne, które były zupełnie nietypową formą zachowań seksualnych dla młodzieży 20 lat temu. Nie robią tego jednak w zgodzie z własnymi potrzebami i uczuciami. Decyzje seksualne podejmują często w wyniku presji grupy rówieśniczej, bo chcą czuć się dorosłe i „wyluzowane”. Model, jaki panował wcześniej był taki, że dziewczyna była tą stroną bierną - „uwiedzioną” i do tego zagrożoną ciążą. Współczesna dziewczyna wcześniej stosuje antykoncepcję hormonalną i jest odważniejsza w stosowaniu różnych technik seksualnych. Można powiedzieć, że nadal jest „uwiedziona”, ale nie przez chłopaka, tylko przez kulturę masową.

Dziewczyny są w kwestii seksu śmielsze, coraz częściej inicjują kontakty, ale jednocześnie nie znają nazw narządów, nie mają podstawowej wiedzy na temat fizjologii. Dlaczego?

- To problem polskich kobiet, dotyczy właściwie wszystkich kategorii wiekowych. Jesteśmy tak wychowywane, że nie mamy świadomości swojego ciała, nie mamy do niego pozytywnego stosunku, ani w głębszym sensie do seksualności w ogóle, nie mamy też wiedzy o seksie. A w tej kwestii najważniejsze jest, żeby zacząć od wiedzy o sobie samej, co ułatwia nam komunikowanie i przekraczanie barier cielesnych również w poznawaniu męskiej seksualności. Co znamiennie, młode kobiety dziś mniej obawiają się „pójść na całość” z chłopakiem, niż np. odwiedzić ginekologa.


Czego najbardziej brakuje obecnie w edukacji seksualnej?

- Nikt nie uczy młodzieży tego, czym naprawdę jest seksualność, poczucia szacunku do własnego ciała, sztuki mówienia nie, pozytywnej komunikacji w tym zakresie i budowania związków partnerskich. Nikt im nie mówi otwarcie i wprost jak ważny jest czas na poznawanie się wzajemne zarówno w wymiarze cielesnym, jak emocjonalnym.

W jakim wieku powinna się rozpoczynać edukacja seksualna, żeby była skuteczna?

- Po pierwsze powinna się zaczynać w domu i dotyczyć małych dzieci. Siedmiolatek ma już ukształtowany stosunek do cielesności i mimo, że to dziwnie zabrzmi, także do seksualności. Ma wyrobione albo tabu seksualne, albo postawę, że z dorosłymi na tematy związane z seksualnością może rozmawiać, podobnie jak na każde inne. Edukacja w domu stanowi bazę, wyrabia u dziecka określoną postawę wobec ciała, własnej i przeciwnej płci. Kreuje wyobrażenia, jakie ma dziecko na temat tego, czym jest związek, więź psychiczna i cielesna. Wychowanie seksualne w szkole stanowi uzupełnienie edukacji domowej i powinno być oparte głównie na wiedzy o życiu seksualnym człowieka.

Co powinno znajdować się w programie przede wszystkim i na jakim etapie edukacji?

- Od lat wśród tematów, które młodzież wymienia na pierwszym miejscu jako najistotniejsze, są antykoncepcja i choroby przenoszone drogą płciową. Te zagadnienia na pewno powinny być w programie, ale oczywiście jest on znacznie szerszy. W Skandynawii sprawdzone są programy edukacji przedszkolnej i wczesnoszkolnej. Oczywiście dzieciaków nie uczy się wtedy o prezerwatywach i tabletkach antykoncepcyjnych, tylko zajęcia dotyczą tematów o rolach płciowych, dobrym i złym dotyku, akceptowaniu swojej płci, stereotypach płciowych. W wieku lat 9, czyli w trzeciej klasie szkoły podstawowej - tuż przed nową fazą rozwojową, dzieci powinny otrzymać rzetelne informacje na temat okresu dojrzewania. Powinny dowiedzieć się o zmianach psychicznych związanych z dojrzewaniem. Dziewczęta dojrzewają wcześniej i oddzielają się od chłopców. Dlatego dzieciaki muszą wiedzieć, jak w tej nowej sytuacji, budować fajne relacje koleżeńskie. Kolejnym etapem jest dojrzewanie psychiczne i w tym okresie młodzież powinna otrzymać wiedzę, która wiąże się z zainteresowaniami seksualnymi. W tym bloku znajdują się tematy ściśle związane z aktywnością seksualną, chorobami przenoszonymi drogą płciową, ale również, na wyższym poziomie, zajęcia dotyczące stereotypów płciowych, orientacji seksualnej, kwestii teoretycznych, kulturowych związanych z płcią.