Trwa ładowanie...
ycipk-3mydsl
ycipk-3mydsl

Unia Polityki Realnej (UPR)

Członkowie, liderzy, sondaże
Logo Unii Polityki Realnej flickr.com

Unia Polityki Realnej to partia prawicowa o orientacji konserwatywno-liberalnej. Najważniejszą postacią w historii ugrupowania jest jej założyciel i dwukrotny przewodniczący, polityk Janusz Korwin-Mikke.

Unia Polityki Realnej – historia

Początkowo Unia Polityki Realnej była stowarzyszeniem. Jako partia polityczna została zarejestrowana w 1990 roku. Założycielami UPR byli Janusz Korwin-Mikke, Ryszard Czarnecki, Stefan Kisielewski, Robert Smoktunowicz, Stanisław Michalkiewicz i Andrzej Sadowski. Partia podjęła próbę startu w wyborach parlamentarnych w 1990 roku, jednak nie uzyskała wystarczającej ilości podpisów umożliwiającej rejestrację.

Po wyborach parlamentarnych w 1991 roku, w Sejmie zasiadło trzech polityków Unii Polityki Realnej – Janusz Korwin-Mikke, Lech Pruchno-Wróblewski oraz Andrzej Sielańczyk. Posłowie ci poruszali przede wszystkim kwestę prywatyzacji majątku państwowego, ale ich najważniejszym przedsięwzięciem w tej kadencji był projekt uchwały lustracyjnej, który jednak spotkał się ze sprzeciwem partii rządzącej, a co za tym idzie, stał się bezpośrednią przyczyną upadku rządu Jana Olszewskiego. Uchwała lustracyjna zakładała ujawnienie współpracy wysokich urzędników państwowych z Urzędem Bezpieczeństwa i Służbami Bezpieczeństwa w okresie PRL.

Kolejne wybory parlamentarne w 1993, 1997, 2001, 2005 i 2007 roku zakończyły się porażką Unii Polityki Realnej, podobnie jak start Janusza Korwina-Mikke w wyborach prezydenckich 1995 i 2000 i 2005 roku.

W 2005 roku doszło do zawirowań w strukturze UPR. Ówczesny przewodniczący, Stanisław Wojtera, został wezwany do ustąpienia ze stanowiska. W odpowiedzi na jego upór zgromadzenie partyjne postanowiło usunąć go ze stanowiska z pomocą straży. Od tej pory funkcję przewodniczącego sprawował Jacek Boroń, a po jego dymisji Wojciech Popiela.

Cztery lata później z partii odszedł założyciel i pierwszy lider UPR, Janusz Korwin-Mikke, a niedługo po tym nastąpił rozłam w ugrupowaniu. Przyczyną podziału w Unii Polityki Realnej był wybór Magdaleny Kocik na prezesa partii. Jedna z frakcji działała pod przewodnictwem Magdaleny Kocik, a następnie jej prezesem został Bartosz Jóźwiak. Druga frakcja, opowiadająca się za Stanisławem Żółtkiem, połączyła się w 2010 roku z partią Wolność i Praworządność, a w konsekwencji wspólnie utworzyły Kongres Nowej Prawicy.

Unia Polityki Realnej podejmuje luźną współpracę z Ruchem Narodowym oraz ugrupowaniem Kukiz'15.

Unia Polityki Realnej – postulaty

Program Unii Polityki Realnej opiera się na:

  • poparciu prywatyzacji majątku państwowego z wyłączeniem zasobów naturalnych oraz rezerw na wypłaty aktualnych i przyszłych emerytur,
  • decentralizacji władzy i redukcja ministerstw do maksymalnie pięciu,
  • zniesieniu podatków PIT i CIT,
  • zakazie uchwalania budżetu z deficytem,
  • dobrowolności w ubezpieczeniach zdrowotnych i emerytalnych,
  • zatwierdzeniu opłat za studia wyższe,
  • wprowadzeniu ciągłości w procesach sądowych,
  • zniesieniu finansowania partii politycznych i stowarzyszeń z budżetu państwa,
  • dążeniu do ograniczenia ingerencji Unii Europejskiej w sprawy państwowe.

Unia Polityki Realnej – przewodniczący

  • Janusz Korwin-Mikke (1990–1997, 1999-2002),
  • Stanisław Michalkiewicz (1997–1999),
  • Stanisław Wojtera (2002–2005),
  • Jacek Boroń (2005),
  • Wojciech Popiela (2005–2008),
  • Stanisław Żółtek — pełniący obowiązki (2008),
  • Bolesław Witczak (2008–2011),
  • Bartosz Jóźwiak (od 2011).
Unia Polityki Realnej (UPR)
Główna siedziba

Warszawa

Rok założenia

1990

Założyciele
Lider
Ideologie

konserwatywny liberalizm, konseratyzm narodowy, eurosceptycyzm, ordoliberalizm gospodarczy

Liczba członków

300

Ważniejsi członkowie

Janusz Korwin-Mikke

Marian Kowalski (1993–2009)

Stanisław Michalkiewicz (1987–2009, prezes w latach 1997–1999)

Sławomir Nitras (1991–1995)

Jacek Żalek (2004-2007, członek)

ycipk-3mydsl
ycipk-3mydsl
ycipk-3mydsl
ycipk-3mydsl