tylko w wp (strona 377 z 380)

Tradycyjne koncepcje społeczeństwa obywatelskiego łączą się albo z buntem wobec państwa (Gramsci), albo – jak w konserwatyzmie niemieckim – ze zdolnością zaakceptowania konieczności państwa i prawa – nawet wbrew własnym emocjom i interesom, w imię przetrwania zbiorowości. Dla Carla Schmitta społeczeństwo obywatelskie to zbiorowy kapłan „mocnej formy”, gwarant utrzymania takiego kształtu instytucji i temperatury politycznych rytuałów, aby katalizowały emocje i kierowały uwagę ku wyższym racjom stojącym za formą państwa.

Nauki polityczne przyjmują za oczywistość istnienie państwa – ich głównego przedmiotu badań. A przecież około 2 mld ludzi żyje dziś w warunkach realnej bezpaństwowości. Albo bowiem ich państwa są „dysfunkcjonalne” i tak słabe, że nie są wstanie gwarantować jakiegokolwiek porządku. Albo – nie istnieją w ogóle. Aż 48 interwencji sił pokojowych ONZ po 1990 roku dotyczyło takich właśnie sytuacji, gdy państwo było zbyt słabe – a nie – zbyt silne.

Ratusz organizuje przetarg na prenumeratę prasy dla urzędników na rok 2009. Wśród zamówionych pozycji znajdują się m.in. takie tytuły, jak: "Auto Moto-Świat", "Elle", "Twój Styl", a nawet... "Kocie Sprawy" i "Mój pies" - informuje serwis HGW-watch.pl. Blog śledzi wpadki prezydent Warszawy Hanny Gronkiewicz-Waltz.

Można wymienić co najmniej cztery ważne wyzwania strategiczne stojące przed Barackiem Obamą, nowym prezydentem USA. To wyjście z wojny w Iraku, ustabilizowanie sytuacji w Afganistanie, odpowiedź na rosyjską małą zimną wojnę, reakcja na nieuniknioną nuklearyzację Bliskiego Wschodu. Od tego, jak sobie z nimi poradzi, zależeć będzie nie tylko pozycja samego prezydenta, ale także losy amerykańskiego przywództwa w świecie.

Agnieszka Niesłuchowska, dziennikarka serwisu Wiadomości Wirtualnej Polski, została laureatką konkursu "Równe i równiejsi". Konkurs dla dziennikarzy - na materiał (tekst, audycję, program) dotyczący kwestii równouprawnienia kobiet i mężczyzn - ogłoszono na początku sierpnia 2008 w ramach projektu „Gendermeria – równościowy monitoring”.

Marszałek Sejmu – Bronisław Komorowski powiedział, że nie zaprosić Lecha Wałęsy na uroczystości 90. rocznicy odzyskania niepodległości – to jakby nie zaprosić z takiej okazji Marszałka Józefa Piłsudskiego. Można się z opinią Bronisława Komorowskiego zgadzać lub nie. Dzięki wolności, do której przyczynił się w znacznym stopniu Lech Wałęsa – każdy ma teraz możliwość swobodnego i bezpiecznego publicznego prezentowania swojego zdania na ten temat.

Obserwowane obecnie (i wywołane przez kryzys) objawy „ucieczki od wolności”, wyrażające się w konstruktywistycznych wysiłkach reanimowania kapitalizmu państwowego, napotykają - o ironio – na opór Azji, oskarżanej zawsze o tworzenie sieciowych, zorganizowanych rynków. Warto się więc przyjrzeć, co w kulturze tego regionu powoduje, że potrafi on dostrzec logikę w chaosie i nie ucieka w hierarchicznie uporządkowany etatyzm.

Najważniejszym dzisiaj zadaniem w wojsku jest niewątpliwie profesjonalizacja. Jestem od lat zwolennikiem, wręcz fanem armii zawodowej. Uważam, że powinniśmy i mogliśmy rozpocząć ten proces z chwilą wstąpienia do NATO. Zabrakło jednak wówczas odwagi decyzyjnej politykom i wyobraźni strategicznej w Sztabie Generalnym.

Celebracja okultyzmu i satanizmu czy tylko niewinna rozrywka? Czym naprawdę jest Halloween? O korzeniach tego celtyckiego święta Wirtualna Polska rozmawia z etnografem i antropologiem dr. Janem Witoldem Suligą.

Przekuć słabość w siłę; zacofanie potraktować jako rezerwę i potencjalne źródło energii; naruszyć stagnacyjną równowagę, aby wymusić kreatywną samoorganizację. To tylko niektóre z zaleceń chińskiej sztuki walki. Chińska strategia wobec obecnego kryzysu to próba zastosowania ich w praktyce. Giełdy w Chinach spadły o ok. 66%, bo aż 40% chińskiego PKB to eksport – głównie do USA. I dlatego Chińczycy postanowili wykorzystać kryzys dla radykalnego przeorientowania gospodarki na rozwój poprzez popyt wewnętrzny.

Pytają mnie, kto powinien wygrać wybory w USA. Nie odpowiem wprost. Bo tu nie ma dobrej odpowiedzi i optymalnego wyboru. Jest za to inne pytanie: jaka koncepcja i jaki model władzy powinien wygrać? Powiem więc przewrotnie, że powinni wygrać obaj i rządzić razem - jeden w dni parzyste, drugi w nieparzyste.

Dramatyczny spór kompetencyjny na szczytach władzy, jaki obserwujemy już od dłuższego czasu, musi nie tylko zwyczajnie niepokoić każdego obywatela. To nie jest tylko problem z dziedziny zwykłego porządku organizacyjnego i kultury władztwa. To jest także kwestia najbardziej fundamentalnego interesu narodowego, jakim jest bezpieczeństwo państwa. Jeśli tak dalej pójdzie, to główne ryzyko dla naszego bezpieczeństwa będzie nie tyle generowane przez zagrożenia zewnętrzne, co przez wewnętrzny chaos w kierowaniu państwem.

Spory, podejrzenia i wzajemne zwalczanie się zamiast współdziałania najwyższych władz państwa nawet w najważniejszych dla Polski sprawach, prowadzą do dramatycznej degradacji zasad i procedur kierowania państwem. Konsekwencje tego są szczególnie niebezpieczne w odniesieniu do zarządzania bezpieczeństwem narodowym, które jest niewątpliwie jedną z najważniejszych funkcji władz państwowych.

Jeszcze na studiach, czytając prace Norberta Wienera, twórcy cybernetyki, byłam zafascynowana jego tezą, iż zmiana polega na przekształceniu informacji, a nie – energii. Strumienie informacji w kolejnych stadiach rozwoju przyjmowały coraz bardziej złożoną postać: wartości fizycznej, wzoru chemicznego, przez kod DNA w komórkach aż do „digitalnych” sieci neuronowych w mózgu. Te ostatnie były wciąż – podobnie jak poprzednie formy – oparte na logice dwuwartościowej, dającej się ująć w postaci zero-jedynkowej. Ale oprócz „mózgu” wykształcił się „umysł”, wyłoniony ze współpracy owych sieci z obszarami (funkcjami mózgu) wymykającymi się tej binarnej logice. Chodzi o procesy biochemiczne wzbudzające energię – z jednej strony, i – z drugiej – złożone algorytmy, zanurzone w pokładach pamięci, wprowadzające do pracy mózgu czynnik czasu.

Wolę myśleć, że ostatnia zagrywka z polską piłką nożną nie jest ostatnim słowem rządu w tej sprawie, a raczej początkiem poważniejszej drogi z porządkowaniem spraw. Porozumienie zawsze jest lepsze od nieporozumienia, kompromis, nawet nieładny, od otwartej wojny - z ofiarami po każdej stronie. Pod warunkiem, że cel jest jasny. Gorzej, jeśli na końcu jest klęska.