napoleon bonaparte (strona 2 z 3)

Jego imię wyryto na Łuku Triumfalnym w Paryżu, w Polsce pozostaje jednak postacią zapomnianą. Józef Sułkowski zdobył zaufanie Napoleona dokonując rzeczy uznawanych za niemożliwe. Dlatego szybko został jednym z adiutantów jednego z najlepszych dowódców w historii.

Sukces był wprost niewyobrażalny. Pojedynczy szwadron ułanów, przy przygniatającej przewadze liczebnej nieprzyjaciela, rozbił jeden po drugim trzy kolejne czworoboki piechoty pruskiej. Szarża ta jednak mocno zdezorganizowała i nadwyrężyła szyk Polaków. Mimo zaskakującego wyczynu ułanów, pod Dennewitz - 40 km od Berlina - marszałek Francji Michel Ney został pokonany przez liczniejsze wojsko pruskie - pisze dr Radosław Sikora w artykule dla WP.

18 czerwca 1815 roku

Kiedy powstańcy na Santo Domingo zorientowali się, że Polacy odnoszą się do nich lepiej niż Francuzi, nie stosując okrutnych metod postępowania z jeńcami, zaczęli odwdzięczać się im równie ludzkim traktowaniem. Znalazło to wyraz w konstytucji ogłoszonej przez Jeana J. Dessalinesa, który przyjął tytuł cesarza Haiti. Zakazano w niej przebywania na wyspie wszystkim białym, wyłączywszy Polaków i Niemców.

Zginął podczas antyfrancuskiego powstania w Egipcie Józef Sułkowski, oficer, adiutant Napoleona Bonapartego. Był uczestnikiem wojny polsko-rosyjskiej i powstania kościuszkowskiego. U boku Napoleona uczestniczył w opanowaniu Wenecji i Malty. W 1798 roku wyruszył wraz z nim do Egiptu. Brał udział w kilku bitwach, między innymi w Aleksandrii i pod Piramidami. Zginął w walce z Arabami w Kairze. Aby uczcić jego pamięć Napoleon nazwał imieniem Sułkowskiego jeden z fortów pod Kairem. Jego nazwisko zostało też wpisane na kolumnie południowej Łuku Triumfalnego w Paryżu. Sułkowski był autorem "Historii rewolucji polskiej w roku 1794". Został także bohaterem dramatów Stefana Żeromskiego i Romana Brandstaettera. Urodził się 17 lub 18 stycznia 1773 roku.

W nurtach Elstery, osłaniając odwrót armii napoleońskiej spod Lipska, zginął książę Józef Poniatowski. Pełnił funkcję ministra wojny, naczelnego wodza Księstwa Warszawskiego oraz marszałka napoleońskiego. Był uczestnikiem wojny 1792 roku, powstania 1794 roku oraz kampanii napoleońskich 1809 i 1812 roku. Urodził się 7 maja 1763 roku.

Pod Lipskiem rozpoczęła się "bitwa narodów", w której Armia Napoleońska, wspierana przez polski korpus, pod wodzą księcia Józefa Poniatowskiego, poniosła klęskę w walce z wojskami koalicyjnymi Austrii, Prus, Rosji i Szwecji. Zakończyła się 19 października.

Cesarz Napoleon Bonaparte wkroczył do Moskwy. Pierwszym oddziałem, który wszedł do miasta, był polski 10. Pułk Huzarów pułkownika Jana Umińskiego.

Zakończyła się trzydniowa bitwa pod Borodino, gdzie generał Michaił Kutuzow, dowódca armii rosyjskiej, próbował zatrzymać wojska napoleońskie. W wyniku starcia Kutuzow wycofał wojska z pola walki, otwierając tym samym Napoleonowi drogę do Moskwy. Wynik bitwy to taktyczne zwycięstwo Francuzów i strategiczny odwrót Rosjan.

Rozpoczęła się bitwa pod Borodino. Obie strony - armia Napoleona I i wojska rosyjskie dowodzone przez Michaiła Kutuzowa, przypisywały sobie zwycięstwo. Częściowy sukces taktyczny osiągnęli Francuzi, zmuszając Rosjan do odwrotu. 14 września Napoleon wkroczył do Moskwy.

Zwycięstwo Napoleona nad Austriakami, w dwudniowej bitwie pod Dreznem.

Urodził się Napoleon Bonaparte, cesarz Francuzów, wybitny wódz i polityk. Twórca nowoczesnej armii, wpływający na rządy wielu krajów europejskich, zmieniający władców, granice i ustroje. Był cesarzem Francji w latach 1804 -1814 i przejściowo w 1815 roku.

Flota brytyjska pod dowództwem kontradmirała Horatio Nelsona zadała klęskę flocie francuskiej w bitwie u ujścia Nilu. Porażka ta przekreśliła plany Napoleona trwałego opanowania Egiptu i odcięcia Wielkiej Brytanii od jej posiadłości w Indiach.

Utworzono Księstwo Warszawskie na mocy traktatu pokojowego, podpisanego w Tylży przez cesarza Francji Napoleona I oraz cara Rosji Aleksandra I.

Zakończyła się bitwa pod Wagram, jedna z największych bitew kampanii napoleońskich. Wojska francuskie pod dowództwem cesarza Napoleona pokonały wojska austriackie, dowodzone przez arcyksięcia Karola Ludwika.

W bitwie pod Waterloo cesarz Napoleon Bonaparte poniósł klęskę, walcząc przeciwko połączonym armiom Anglii i Prus.

Wojny napoleońskie: zwycięstwo Napoleona nad armią rosyjską pod Frydlandem. Bitwa ta ma szczególne miejsce w historii Polski, to jej zawdzięczamy odzyskanie częściowej niepodległości, dzięki utworzeniu Księstwa Warszawskiego.

Zmarł Napoleon Bonaparte, cesarz Francuzów w latach 1804 -1815. W wieku 24 lat został nagrodzony za zasługi wojenne awansem na stopień generała. W 1799 roku przejął władzę we Francji jako pierwszy konsul, a od 1804 roku - jako cesarz. W ciągu kilkunastu lat niemal cała Europa znalazła się pod jego wpływami. Kres potędze Napoleona położyła wyprawa przeciwko Rosji w 1812 roku, która zakończyła się zagładą Wielkiej Armii. Po klęsce w bitwie narodów pod Lipskiem w 1813 roku cesarz abdykował i został zesłany na Elbę. Próba odzyskania władzy - tak zwane sto dni Napoleona - zakończyła się klęską pod Waterloo i zesłaniem na Wyspę świętej Heleny. Uważany za jednego z najwybitniejszych strategów i reformatorów ustroju państwowego i prawa. Urodził się 15 sierpnia 1769 r.

Abdykował cesarz Napoleon Bonaparte. Został zesłany na wyspę Elbę na Morzu Śródziemnym. We Francji przywrócono władzę dynastii Burbonów. Królem został Ludwik XVIII.

Kodeksu Napoleona był pierwszym nowoczesnym kodeksem prawa cywilnego, opartym między innymi na zasadzie wolności osobistej jednostki, formalnej równości obywateli wobec prawa, wolności własności prywatnej. Kodeks ten był wielokrotnie nowelizowany. Obowiązywał także na terenie Księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiego. W Polsce ostatnie przepisy Kodeksu Napoleona utraciły moc w 1946 roku.

Napoleon Bonaparte po ucieczce z Elby na czele wielotysięcznej armii wkroczył do Paryża. Rozpoczęło się ostatnie "Sto dni Napoleona".

Napoleon Bonaparte ogłosił się pierwszym konsulem Francji.

Rzadko zdarza się, aby wybitne postacie historyczne miały udane życie prywatne. Cesarz Francuzów nie był pod tym względem wyjątkiem, w jego życiu było wiele kobiet, ale żadna nie przyniosła mu szczęścia. "W owej dobie - pisał Albert Sylwian - jego apetyt seksualny przybrał formę wilczego głodu. Jako człowiek metodyczny, zorganizował odpowiednio do tego swoje życie osobiste. O dwa kroki od biura miał wkrótce buduarek, stosowny dla szybkich, a dyskretnych spotkań". Gdy Napoleon zjawił się w Polsce, najwybitniejsi polscy notable, z księciem Józefem Poniatowskim na czele, nakłaniali zamężną Marię Walewską, którą cieszyła się zainteresowaniem wodza, aby oddała się "dla dobra Polski".

Oficerowie z polskich legionów, którzy na rozkaz Napoleona Bonaparte pacyfikowali powstanie niewolników na Haiti, po wykonaniu zadania zajęli się piractwem. kpt. Blumer, kpt. Wincenty Kobylański, czy por. Kazimierz Lux, przez kilka lat bogacili się na karaibskich morzach. Polakom z kpt. Ignacy Blumerem na czele, udało się dotrzeć na Florydę, gdzie załoga chciała założyć kolonię i wybrać na "króla" swojego dowódcę. Szeregowi legioniści wybrali spokojne życie i wtopili się w lokalną czarnoskórą społeczność. Ślady ich obecności, można zobaczyć do dziś. Potomkowie mieszkańców "polskich" miejscowości mają karnację jaśniejszą od większości Haitańczyków, wielu z nich ma niebieskie oczy.