Zgodnie z Umową Europejską (European Agreement concerning the Work of Crews of Vehicles engaged in the International Road Transport - AETR), obowiązującą od 30 czerwca 1999 r., całkowity okres prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Dwa razy w tygodniu może być przedłużony do 10 godzin.
Po 4,5-godz. prowadzenia kierowcy przysługuje co najmniej 45-minutowa przerwa. Może być ona zastąpiona kilkoma przerwami trwającymi co najmniej 15 minut.
Kierowca musi też wykorzystać 11 godzin nieprzerwanego odpoczynku na dobę. W przypadku prowadzenia pojazdu przez dwóch lub więcej kierowców, każdy z nich wykorzystuje co najmniej 8 kolejnych godzin nieprzerwanego odpoczynku, w każdym 30-godzinnym okresie - zgodnie z przepisami AETR.
Umowę AETR ratyfikowały państwa Unii Europejskiej, kandydujące do Unii - w tym Polska, oraz niektóre państwa pozaeuropejskie. Umowy muszą przestrzegać także przewoźnicy spoza terenu obowiązywania umowy, jeżeli dokonują przewozu na terenie obowiązywania umowy.
Ustawa o czasie pracy kierowców, która zacznie obowiązywać od 1 stycznia 2003 r., definiuje pojęcie czasu pracy kierowcy. Jest to czas od rozpoczęcia do zakończenia pracy, obejmujący wszystkie czynności związane z wykonywaniem przewozu (prowadzenie pojazdu, załadunek i rozładunek, kontrolę pojazdu i ładunku, czynności spedycyjne itp.).
Podstawą kontroli czasu pracy kierowców zawodowych są zapisy przyrządu kontrolnego - tachografu. W tej chwili przepisów regulujących stosowanie tachografów w Polsce jeszcze nie ma. W momencie wejścia Polski do UE wszystkie pojazdy będą musiały być wyposażone w tachograf, zgodnie z definicją w ustawie o czasie pracy kierowców.
Dane z tachografu zapisywane są na specjalnych nośnikach - tarczach rejestrujących, tzw. wykresówkach. Są one przypisane do kierowcy, a nie do pojazdu. W przypadku załogi dwuosobowej należy stosować dwie wykresówki. Wykresówki mają 24-godzinny czas obowiązywania. (mp)
