Zasadnicza różnica w tym, że kukurydzianej butelki można używać tylko przez pół roku. Później samoczynnie rozkłada się. Butelki i torby z plastiku nie rozkładają się nigdy. Przez wieki zanieczyszczają środowisko. A podczas ich palenia wydzielają trujący dym.
W 2010 roku w Unii Europejskiej wchodzi dyrektywa zabraniająca używania syntetycznych opakowań, które nie rozkładają się samoistnie. Dyrektywa nakazuje, by dopuszczone rodzaje opakowań nie zostawiały po sobie trujących substancji.
We Włoszech rocznie trafia do śmieci 8 miliardów plastikowych butelek. Na wyprodukowanie butelki z biopolimerów potrzeba 6 i pół deka kukurydzy. Dla wytworzenia tradycyjnej plastikowej butelki potrzeba prawie 3 deka nafty.
Wynalazcy butelki z kukurydzy przekonują że zastosowanie ich produktu pozwoliłoby zaoszczędzić ogromne ilości ropy naftowej. Ponadto spalanie plastikowych butelek powoduje, że rocznie we Włoszech do atmosfery trafia 320 tysięcy ton dwutlenku węgla.
