WP
Zbigniew Romaszewski nie żyje
x-news/TVN 24
śpiączka

Zbigniew Romaszewski nie żyje

W Warszawie w wieku 74 lat zmarł Zbigniew Romaszewski, legenda opozycji antykomunistycznej, działacz KOR i Solidarności, wieloletni senator i wicemarszałek senatu. W 2011 r. został odznaczony przez prezydenta Orderem Orła Białego. - To postać, która już ma swoje miejsce w historii Polski. Zbigniew Romaszewski był bezsprzecznie w pierwszym szeregu w okresie walki o niepodległą i demokratyczną Polskę. Pozostał w nim także w niepodległej Polsce - mówi Wirtualnej Polsce Aleksander Hall, polityk i historyk, działacz opozycji w PRL, minister w rządzie Tadeusza Mazowieckiego.
Głosuj
Głosuj
Podziel się
Opinie
WP

- Zapamiętam go jako członka KOR-u i organizatora, wraz z żoną Zofią, bardzo ważnej instytucji - Biura Interwencyjnego KOR. Wreszcie jako twórcę w stanie wojennym Radia "Solidarność", które dodawało otuchy i nadziei bardzo wielu ludziom, którzy wtedy spiskowali, ukrywali się albo po prostu sympatyzowali z ideą "Solidarności". Także jako wybitnego parlamentarzystę III RP, zasiadającego w senacie nieprzerwanie od 1989 r. do 2011 r. - opowiada Aleksander Hall.

Jak przyznaje, choć ich relacje nie były bardzo bliskie, gdyż Hall działał przede wszystkim na terenie Gdańska w Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela, a następnie Ruchu Młodej Polski a Romaszewski w Warszawie, to opozycjoniści znali się i szanowali. - Widywaliśmy się od czasu do czasu, ostatni raz, gdy prezydent Bronisław Komorowski dekorował go Orderem Orła Białego - wspomina.

WP

- Zbigniew Romaszewski to postać, która już ma swoje miejsce w historii Polski. Wystarczy spojrzeć na książki Jana Skórzyńskiego i Andrzeja Friszkego o KOR, jak często i w jak ważnym kontekście jego nazwisko pojawia się w skorowidzu. Także w najnowszej "Historii politycznej Polski" prof. Antoniego Dudka, opisującej już inną epokę, po 1989 r., Zbigniew Romaszewski jest dalej ważnym politykiem. Wielu ludzi z opozycji demokratycznej w Polsce niepodległej nie odgrywało już tak istotnej roli politycznej, natomiast Romaszewski był bezsprzecznie w pierwszym szeregu w okresie walki o niepodległą i demokratyczną Polskę, pozostał w nim także w niepodległej Polsce - mówi WP.PL Aleksander Hall.

Tak zapamiętamy Zbigniewa Romaszewskiego - zdjęcia

O śmierci Zbigniewa Romaszewskiego poinformowała jego córka Agnieszka Romaszewska-Guzy. Jak powiedziała, przyczyną śmierci ojca był masywny udar pnia mózgu.

Od niedzieli Romaszewski był w stanie śpiączki farmakologicznej, po tym jak w wyniku zachłyśnięcia nastąpiło zatrzymanie akcji serca.

WP

Romaszewski urodził się w Warszawie, 2 lutego 1940 r. - to oficjalna, zapisana w metryce urodzenia data; inna, najprawdopodobniej prawdziwa, podawana przy różnych okazjach przez samego polityka, to 12 grudnia 1939 r. Po powstaniu warszawskim został wywieziony wraz z matką do obozu pracy w Gross Rosen.

W 1964 r. ukończył studia na Wydziale Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego. W październiku 1980 r. obronił doktorat w Instytucie Fizyki Polskiej Akademii Nauk, gdzie pracował od ukończenia studiów do 1983 r.

W okresie PRL był aktywnym opozycjonistą. W 1967 r. wraz z żoną Zofią zbierał podpisy pod petycją pracowników naukowych w obronie Adama Michnika. W 1976 r., po protestach robotniczych w Radomiu i Ursusie, wywołanych przez drastyczną podwyżkę cen żywności, uczestniczył w organizowanej przez Komitet Obrony Robotników akcji pomocy represjonowanym.

Od 1977 r. był członkiem Komitetu Samoobrony Społecznej - KOR; wraz z żoną Zofią prowadził Biuro Interwencyjne, rejestrujące przypadki łamania praw człowieka i niosące ofiarom bezprawia pomoc prawną i materialną.

WP

Na przełomie 1979/80 r. zorganizował Komisję Helsińską, nadzorującą wprowadzanie w życie postanowień Konferencji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (KBWE). Pod jego redakcją Komisja opublikowała Raport Madrycki omawiający stan przestrzegania praw człowieka w PRL.

W latach 1980-1981 kierował Komisją Interwencji i Praworządności NSZZ "S", został wybrany do Prezydium "S" Zarządu Regionu Mazowsze, a następnie do Komisji Krajowej. W stanie wojennym ukrywał się, był poszukiwany przez SB. W tym czasie zorganizował podziemne Radio "Solidarność". Pierwszą audycję nadano 12 kwietnia 1982 r. w Warszawie.

Aresztowany w sierpniu 1982 r., Romaszewski był sądzony w dwóch kolejnych procesach: twórców Radia "Solidarność" i Komitetu Samopomocy Społecznej KOR. Został skazany w lutym 1983 r.; wyszedł na mocy amnestii w sierpniu 1984 r.; uniewinniono go w 1991 r.

Po zwolnieniu z więzienia, centralne władze PAN uniemożliwiły mu podjęcie dalszej pracy w Instytucie Fizyki w Warszawie. Został zatrudniony wówczas jako redaktor "Acta Physica Polonica" w Instytucie Fizyki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Po uwolnieniu kierował też reaktywowaną w podziemiu Komisją Interwencji i Praworządności NSZZ "S", która zajmowała się dokumentowaniem przypadków represji i pomocą ofiarom. W 1988 r. Komisja organizowała pomoc dla strajkujących robotników (Stalowa Wola, Nowa Huta, kopalnie Górnego Śląska, Szczecin, Gdańsk).

WP

W 1988 r. zorganizował I Międzynarodową Konferencję Praw Człowieka w kościele w Mistrzejowicach w Nowej Hucie pod Krakowem. II Międzynarodowa Konferencja Praw Człowieka odbyła się w 1990 r. w Leningradzie w ZSRR. W 1998 r. Romaszewski założył Fundację Obrony Praw Człowieka.

Od 1989 r. Romaszewski zasiadał w senacie. W 1989 r. startował z listy Komitetu Obywatelskiego przy Lechu Wałęsie; w 1991 - jako kandydat niezależny, w 1993 - z listy NSZZ "S", w 1997 - z listy Ruchu Odbudowy Polski; w 2001 r. - z listy "Blok Senat 2001", a w 2005, 2007 - z listy PiS. W 2007 r. został wicemarszałkiem senatu.

W kolejnych wyborach - w 2011 r. Romaszewski wystartował do senatu bez powodzenia. Ubiegał się o wybór w okręgu obejmującym pięć prawobrzeżnych dzielnic stolicy.

W 2011 r. został wybrany przez sejm na członka Trybunału Stanu. W tym samym roku prezydent Bronisław Komorowski odznaczył go Orderem Orła Białego.

WP
Polub WP Wiadomości
WP
WP