Rekonstrukcja walk z Wilczego Szańca

- Wolfsschantze odkrywa swoje kolejne tajemnice. 65 lat po zamachu na Hitlera, w Wilczym Szańcu w pobliżu Kętrzyna spotykają się miłośnicy historii ożywionej. Dokładnie w tym samym miejscu, skąd zawiadywano systemem zbiorowego zabijania, pojawili się polscy kawalerzyści, rosyjscy zwiadowcy i kilku niemieckich jeńców. Walka była krótka i zakończyła się zwycięstwem, no cóż, jak zwykle tych... dobrych - opisuje inscenizację Damian, Internauta WP. Zobacz zdjęcia z rekonstrukcji wydarzeń.

Wilczy Szaniec dokładnie mieści się w lesie gierłoskim, 8 km na wschód Kętrzyna. Dziś tereny te należą do woj. warmińsko-mazurskiego. Od 1941 do 1944 roku niem. Wolfsschanze był główną kwaterą Hitlera i Naczelnego Dowództwa Sił Zbrojnych Niemiec. To właśnie tutaj, 20. lipca 1944 roku Claus von Stauffenberg i Werner von Haeften dokonali nieudanego zamachu na życie Hitlera.

Kwatera Wolfsschanze była bardzo dobrze strzeżona. 250 ha otoczono zasiekami oraz polem minowym. Do obserwacji wzniesiono drewniane wieże oraz wybetonowano punkty, w których umieszczono ckm. Był to świetnie zorganizowany obiekt znajdujący się na linia kolejowej Kętrzyn - Węgorzewo. Zbudowano tam lotnisko oraz awaryjne lądowisko dla samolotów kurierskich. Oprócz wielu budynków urzędowych i licznych bunkrów, nie brakowało w Wilczym Szańcu miejsc przeznaczonych na rozrywkę: kino, dwie herbaciarnie i dwa kasyna. W sumie przebywało tu 2100-2200 osób.

Adolf Hitler przebywał w Wilczym Szańcu od 24. czerwca 1941 do 20. listopada 1944. Po odliczeniu różnych wyjazdów, w sumie spędził tu ko. 800 dni. Opuścił swoją kwaterę, kiedy front niebezpiecznie zaczął się zbliżać do Wolfsschanze.

W Wilczym Szańcu podejmowano najważniejsze decyzje związane z historią II wojny światowej.
Kiedy Armia Czerwona zajęła 24. stycznia 1945 roku pobliskie Węgorzewo, feldmarszałek Keitel wydał rozkaz wysadzenia kwatery. Dokonali tego saperzy z Grupy Korpuśnej gen. Eduarda Hausera w nocy 24/25 stycznia 1945 roku. Dwa dni później kwaterę zajęły już wojska 31 Armii gen. P. Szafranowa.

Rozminowaniem pola o długości ok. 10 km i szerokości 80-100 m zajęli się polscy saperzy w latach 1945-1947 i 1950-1955. Oczyszczanie terenu trwało do 29. października 1955 roku.

Kiedy można już było bezpiecznie poruszać się po Wilczym Szańcu, zaczęło się wielkie "rozbieranie" kwater z różnego rodzaju przydatnych materiałów takich, jak rury i kable. Drobiazgowo nie zajęto się jednak barakami. Część z nich trafiło do Warszawy na Jelonki, gdzie posłużyły jako hotele robotnicze dla budowniczych Pałacu Kultury i Nauki. Następnie przekształcono je na akademicki, które służą studentom do dziś.