Nie jest więc dobrze. A gdy się prześledzi statystyki z kilkunastu lat, wychodzi, że jest jeszcze gorzej. Polskie rodziny mają obecnie mniej pieniędzy niż w roku 1989 - podkreśla dziennik.
Najgłębszy spadek dochodów rodzin pracowniczych nastąpił w pierwszym roku transformacji - zmniejszyły się one o ponad jedną czwartą. Ludzie jednak zacisnęli zęby, bo wkrótce, jak obiecywał wicepremier Leszek Balcerowicz, miało być lepiej.
Dochody gospodarstw domowych przez kilka lat rosły co prawda, ale o ułamki procent. Dopiero lata 1994 - 1998 przyniosły wyraźniejszą poprawę. Był to efekt ożywienia gospodarczego i spadku bezrobocia o 1 mln osób, co nastąpiło pod rządami lewicy.
"Odsetek osób żyjących w sferze niedostatku, poniżej minimum socjalnego - napisała Danuta Trzcińska ("Wiadomości Statystyczne" 12/97) - zmniejszył się z około 58% w 1995 r. do około 47% w 1996 r." I komu to przeszkadzało? Wygląda na to, że następnej ekipie rządzącej, która doprowadziła do sytuacji, że w roku 2001 dochody rodzin pracowniczych znowu zaczęły spadać.
Jak podaje dr Agata Niemczyk z Akademii Ekonomicznej w Krakowie, siła nabywcza pieniędzy, którymi dysponują gospodarstwa domowe, była w 2001 r. wyższa przeciętnie o 19% niż w roku 1990. Pamiętajmy jednak, że wówczas nastąpiło katastrofalne pogorszenie sytuacji rodzin. Poziomu z roku 1989 ciągle nie osiągnęliśmy.
Warto przy tym zwrócić uwagę, że produkt krajowy brutto rośnie - w większym lub mniejszym tempie - od 1992 r. Gdzie więc się te pieniądze podziewają? Przechwytują je przede wszystkim ludzie, którzy zdołali z nowej sytuacji ustrojowej skorzystać. Dochody osób pracujących na własny rachunek rosną od 1993 r. o co najmniej jedną czwartą rocznie. Coraz liczniejsza jest też grupa ludzi, którzy zarabiają miesięcznie dziesiątki, a nawet setki tysięcy zł - stwierdza "Trybuna". (PAP).
Więcej: Trybuna - Zęby w ścianę
