Do kradzieży masowej nie doszło - twierdzi jego wieloletni, emerytowany od miesiąca szef, Wojciech Kuczkowski. Prawdą jest, że z roku na rok przedmiotów było coraz mniej, ale z powodu warunków, w jakich je przechowywaliśmy. Zwyczajnie niszczały. Początkowo archeolodzy z muzeum mieli swoją siedzibę w spichrzach. W 1995 r., gdy rozpoczął się ich remont, zdecydowano o przeniesieniu działu na Wyspę Młyńską - informuje "Gazeta Pomorska".
Tam trafili ludzie i ewidencja zabytków. One same były przerzucane z miejsca na miejsce - wspomina Kuczkowski. Lokowano je gdzie popadnie, w sumie w dziewięciu siedzibach. Jak podaje gazeta, od dawna archeolog zabiegał o odpowiednie pomieszczenia na przedmioty pochodzące z wykopalisk. Bezskutecznie. Nie reagowała była dyrektor muzeum, Małgorzata Winter, nie pomogła też moja rozmowa z prezydentem Obremskim - podkreśla Kuczkowski. Liczyła się tylko sztuka współczesna.
Nawet kontrola w muzeum, przeprowadzona przez ratusz w 2003 r., nie wykazała żadnych nieprawidłowości - pisze "Gazeta Pomorska". Do naszych piwnic weszli urzędnicy i bez pomocy archeologów stwierdzili, że warunki są odpowiednie - mówi Kuczkowski. Nikt niczego nie liczył. Zresztą dokładnego spisu nie było nigdy. Według dziennika, nie można więc ustalić ile czego zginęło. (PAP)
