Ukryty modernizm

- Jest to miasto pełne sprzeczności. Na przykład Starówka, średniowieczna część miasta zbudowana po drugiej wojnie światowej. (...) Bardzo blisko centrum można też znaleźć tereny de facto wiejskie, jest to coś kompletnie nieoczekiwanego i te kontrastujące ze sobą części miasta bardzo mnie pociągają - przyznaje sam zainteresowany.

Kerez, jako częsty gość w Warszawie, był oprowadzany i obwożony po Warszawie. To miasto zafascynowało go na tyle, że postanowił pokazać je swoim studentom. Architekta fascynowały przede wszystkim budynki z lat 50. i 60.

- W Europie Wschodniej, a w Warszawie szczególnie, najciekawsze obiekty można znaleźć wśród budynków o bardzo przyziemnych funkcjach, takich jak domy towarowe, mosty, stacje kolejowe. Ograniczenie wolności w tworzeniu architektury powodowało, że poszukiwano jej w nieoczekiwanych miejscach - mówi Kerez.

Zainteresowanie architekturą Warszawy znalazło także odbicie w wycieczce po mieście, jaką Kerez zorganizował dla swoich studentów. Jej owocem był skrypt, który stał się punktem wyjścia do "Ukrytego modernizmu".

- Żyjemy w czasach, kiedy architektura robi się niekiedy śmieszna w swoim retorycznym zadęciu. Bywa projektowana tylko po to, by zrobić wrażenie. Tymczasem jakość architektury wychodzi dopiero po latach i myślę, że to dwuznaczność warszawskiego modernizmu powoduje, że jest on ciekawy - stwierdza Kerez.

Oglądając fotografie (wykonane przez Nicolasa Grosspierre'a) oraz nieznane szerzej archiwalia, trudno się nie zgodzić ze szwajcarskim architektem.

Opisy, cytaty i zdjęcia pochodzą z książki "Ukryty modernizm - Warszawa według Christiana Kereza" Jana Strumiłło. Fragmenty publikujemy dzięki uprzejmości wydawnictwa Karakter.