Triduum Paschalne jest jednocześnie fundamentem Kościoła i całego życia chrześcijańskiego, które ostatecznie jest także przejściem (paschą) ze śmierci do życia.
Ostatnie trzy dni upamiętniające Chrystusa ukrzyżowanego, pogrzebanego i zmartwychwstałego przypominają trzy etapy jednego wydarzenia - zwycięstwa Chrystusa nad grzechem i śmiercią.
Pierwsi chrześcijanie świętowali Misterium Paschalne co tydzień, podczas niedzielnej Eucharystii. Później zaczęto bardziej akcentować doroczną uroczystość Paschy, która dokonywała się w liturgii Nocy Paschalnej.
Już św. Augustyn, opisując zwyczaje z przełomu IV i V wieku, wspominał o Świętym Triduum, mianowicie o dniu śmierci Chrystusa (Wielki Piątek), spoczynku w grobie (Wielka Sobota) i zmartwychwstaniu w noc i dzień Niedzieli Paschalnej.
W czasach Amalariusza z Mesu, w IX wieku, przyjęło się rozpoczynanie Triduum Paschalnego już w Wielki Czwartek. Po Soborze Watykańskim II (1962-65) powrócono jednak do pierwotnego zwyczaju obchodzenia Triduum, przywracając centralne miejsce Nocy Paschalnej.
Jednak w świadomości wiernych utrwaliło się przekonanie, że Triduum Paschalne trwa od Wielkiego Czwartku do Wielkiej Soboty i jest przygotowaniem do drugiego Triduum Świątecznego, obejmującego trzy dni Świąt Wielkanocnych - od Niedzieli Wielkanocnej do wtorku.
Obecnie uroczystości wielkanocne rozpoczynają się mszą Wieczerzy Pańskiej w Wielki Czwartek. Punkt kulminacyjny osiągają w Wigilię Paschalną, a kończą się w Niedzielę Zmartwychwstania.
