Rekonstrukcja. I co dalej? [OPINIA]

Tekst powstał w ramach projektu WP Opinie. Przedstawiamy w nim zróżnicowane spojrzenia komentatorów i liderów opinii publicznej na kluczowe sprawy społeczne i polityczne.

Proponowane zmiany nie są bardzo zaskakujące, choć jest kilka interesujących posunięć. Politycznie ciekawym ruchem jest wejście do rządu szefa MSZ Radosława Sikorskiego. To nie tylko zasób merytoryczny i wizerunkowy, ale próba odpowiedzi na widoczny skręt społeczeństwa w prawo.

Ta refleksja nadeszła jednak późno. Pisałam o tym już na etapie prawyborów w KO. Bez odpowiedzi pozostanie zatem pytanie, czy premier po cichu nie żałuje, że to nie szef MSZ był kandydatem Koalicji Obywatelskiej w wyborach prezydenckich. Sikorski może być interesującą odpowiedzią na silny prawicowy trend. Jego nominacja wskazuje także, jakie obszary będą dla premiera i rządu kluczowe. To ruch ciekawy, ale z całą pewnością niewystarczający, by natychmiast wywindować sondaże.

Zmiana na stanowisku Ministra Sprawiedliwości także może zwrócić uwagę wyborców, z uwagi na oczekiwane przez nich rozliczenia nadużyć władzy Zjednoczonej Prawicy. Podobnie zmiana w newralgicznym Ministerstwie Zdrowia.

Sama rekonstrukcja to jednak za mało. Premier próbuje sklejać i ratować rząd. Ale solidnej pracy wymaga także sama KO. Wciąż ma najlepsze notowania wśród koalicjantów, ale bez wzmocnienia partii trudno będzie zrealizować nawet bardzo misterny plan. A nastroje w partii nie są optymistyczne.

Obecne przetasowania to w dużej mierze próba poukładania się poturbowanej kampanią koalicji 15 października. Ostatnie wybory osłabiły pozycję negocjacyjną mniejszych partii, a oliwy do ognia dolał niedawno lider Polski 2050. Donald Tusk, jak się wydaje, nie miał jednak ochoty eskalować i tak już mocno napiętych relacji koalicyjnych.

Dziś sytuacja wygląda tak, że mniejsi partnerzy są z jednej strony gwarantem utrzymania większości, z drugiej zaś – mają spory udział w obniżaniu reputacji i poparcia całego rządu. Podgrzewanie atmosfery nie służy ugrupowaniom tworzącym rząd, szczególnie KO, która od przegranej Rafała Trzaskowskiego wciąż tkwi w poważnej defensywie. Mimo, że znaczna część wyborców wciąż wierzy w przetrwanie koalicji 15 października do końca kadencji, następuje szybka utrata nie tylko potencjału i zaufania z 2023 roku, ale także topnieje kapitał wypracowany przez Rafała Trzaskowskiego. Rekonstrukcja ma zatem na celu chwilowe spowolnienie tego spadku. Jest próbą pokazania, że istnieje jakiś plan.

Rekonstrukcja, nieokraszona zmianami programowymi, ubranymi w spójną wizję Polski, wypracowaną za zamkniętymi drzwiami przez koalicjantów, długoterminowo niewiele zmieni. Do wyborów pozostały jeszcze dwa lata, a dynamika życia politycznego pokazuje, że wszystko może się zdarzyć. Wszystkie partie tworzące dziś rząd, a przede wszystkim największa z nich, potrzebują nie tylko rekonstrukcji mającej usprawnić administrowanie i pokazania, co będzie dla Donalda Tuska najważniejsze. Przede wszystkim wciąż aktualna jest potrzeba głębokiego przemyślenia, przegadania i wreszcie zaproponowania w spójnej narracji – jakiej Polski chcą dziś rządzący?

Koalicja Obywatelska i cały rząd muszą błyskawicznie zaadaptować się do zmian w komunikacji. Wciąż wydają się bagatelizować jej znaczenie. Powołanie rzecznika nic w tej kwestii nie zmieniło i nie zmieni. Dopóki KO i mniejsze partie nie odpowiedzą sobie na ważne pytania, nie przygotują konkretnego planu działania i solidnego planu komunikacji, nie będzie postępów.

Brzmi to banalnie, ale wcale nie będzie to łatwe zadanie. Ani szybkie. Ta lekcja nie została odrobiona w czasach opozycji. Teraz natomiast czas nagli. Tym bardziej, że po prawej stronie sceny politycznej dzieje się bardzo dużo, zarówno wśród partii, jak i wyborców. Tymczasem PiS i Jarosław Kaczyński ewidentnie przechodzą do ofensywy, również programowej.

Dla Wirtualnej Polski dr Barbara Brodzińska-Mirowska

*Dr hab. Barbara Brodzińska-Mirowska wykłada w Katedrze Komunikacji, Mediów i Dziennikarstwa UMK w Toruniu, jest autorką Podcast460.