Weekend Trzaskowskiego [OPINIA]

Tekst powstał w ramach projektu WP Opinie. Przedstawiamy w nim zróżnicowane spojrzenia komentatorów i liderów opinii publicznej na kluczowe sprawy społeczne i polityczne.

Najpierw wyszły na jaw informacje, że Nawrocki uczestniczył jako młody, ale już dorosły, człowiek w bójkach pseudokibiców. Powiedzmy szczerze – w mordobiciach chuliganów, bandytów, ludzi skazywanych za morderstwa. W dodatku w mordobiciach nielegalnych, za udział w których w Polsce grozi kara kilku lat więzienia. Zszokowało to opinię publiczną, zwłaszcza chyba tych, którzy wahają się na kogo zagłosować. Na twardym elektoracie PiS i najbardziej radykalnych Konfederatach te rewelacje pewnie nie zrobiły żadnego wrażenia, ale na części "normalsów" pewnie tak.

Potem mieliśmy debatę, w której kandydat KO wypadł nieźle (lepiej niż w poprzednich), a dodatkowo jego konkurent zaliczył "wtopę" z wkładaniem sobie pod język jakiejś substancji. Jak wyjaśnili jego sztabowcy, była to torebka antynikotynowa. Ale problem pozostał, bo po pierwsze tego typu środki są w Polsce nielegalne, a prezydent powinien świecić przykładem. A po drugie (i chyba nawet ważniejsze): pokazało to słabość kandydata PiS. Jak wszyscy widzieliśmy, jest on tak uzależniony od nikotyny, że nie jest w stanie bez niej przetrwać półtoragodzinnej dyskusji. To dosyć niepokojące, zwłaszcza w świetle budowanej przez samego Nawrockiego i jego sztab narracji o twardym człowieku. Jakże to bowiem – z jednej strony to żelazny kibol, a z drugiej słabeusz, który nie potrafi wytrzymać dziewięćdziesięciu minut bez papierosa? Coś tu nie gra.

Następnie wydarzyła się rzecz ciekawa – Trzaskowski poszedł do Sławomira Mentzena na rozmowę i nie dość, że dobrze sobie w niej poradził, to jeszcze potem poszedł z nim na piwo! Najpierw kilka słów o samej debacie. Pokazała ona wiceszefa PO jako polityka umiejącego bronić swoich racji, asertywnie dyskutującego z ideowym przeciwnikiem, który mu się nie podlizuje. Jakiż kontrast wobec Nawrockiego, który podpisał wszystkie punkty przedłożone mu przez lidera Konfederacji, przy okazji zresztą wyrzekając się wielu fragmentów programu i praktyki politycznej PiS. Trzaskowski umiał zachować swoją podmiotowość, co na pewno spodobało się jego dotychczasowym wyborcom, ale mogło także przypaść do gustu części zwolenników Mentzena, którzy dostrzegli w nim samodzielność i asertywność.

Potem nastąpiła jeszcze dziwniejsza rzecz, czyli owo słynne piwo z Radosławem Sikorskim i szefem Konfederacji. Szokujące, prawda? Liczba interakcji w internecie, liczona w milionach pokazała, że znaczenia tego eventu nie da się przecenić. Trudno orzec, na ile pomoże ono Trzaskowskiemu, ale na pewno zyskało mu nowych zwolenników. Ktoś, kto w sztabie PO wymyślił to zagranie, powinien dostać duży medal.

Wreszcie niedzielny marsz – bardzo udany. Dopisała pogoda, uczestnicy, koalicjanci. Wszystko odbyło się tak, jak można było sobie wymarzyć. W chwili pisania tego tekstu nie były jeszcze znane szacunki mówiące o liczbie manifestantów, ale była ona imponująca – w dodatku na pewno większa niż na marszu Nawrockiego. Te obrazki "pójdą w świat" i z całą pewnością będą napędzać frekwencję wśród zwolenników Trzaskowskiego.

Gdybym dzisiaj miał prognozować wynik wyborów prezydenckich, to powiedziałbym, że znowu mamy sytuację remisową. Przed nami jeszcze pięć dni kampanii. Ostatnie pięć dni. Najważniejsze pięć dni. Wszystko może się zdarzyć. Pytanie o to, kto zostanie nową głową naszego państwa, wciąż pozostaje bez odpowiedzi.

Dla Wirtualnej Polski prof. Marek Migalski

Marek Migalski jest politologiem, prof. Uniwersytetu Śląskiego, byłym europosłem (2009-2014), wydał m.in. książki: "Koniec demokracji", "Parlament Antyeuropejski", "Nieudana rewolucja. Nieudana restauracja. Polska w latach 2005-2010", "Nieludzki ustrój", "Mgła emocje paradoksy", "Naród urojony".