juliusz rómmel

• Rómmel zasłynął pokonaniem 1 Armii Konnej Budionnego w wojnie polsko-bolszewickiej • Podczas kampanii wrześniowej gen. Rómmel porzucił swoich żołnierzy na polu bitwy • W 1945 r. dowódca przyłączył się do komunistów

Rozpoczęła się naziemna obrona Warszawy kierowana przez generałów - Waleriana Czumę, Juliusza Rómmla, Tadeusza Kutrzebę oraz komisarza cywilnego prezydenta Stefena Starzyńskiego. Obrona stolicy trwała 20 dni i wzięli w niej udział oprócz żołnierzy liczni ochotnicy cywilni. 28 września na terenie fabryki Skoda na Rakowcu została podpisana umowa kapitulacyjna, ze strony polskiej przez generała Kutrzebę, ze strony niemieckiej - generała Johannesa Blaskowitza.

Pod Komarowem koło Zamościa 1. dywizja jazdy polskiej pod dowództwem pułkownika Juliusza Rómmla stoczyła bitwę z 1. Armią Konną Siemiona Budionnego. Zakończyła się porażką i odwrotem Rosjan na wschód. Była to największa bitwa konnicy po 1813 roku i ostatnia z wielkich bitew jazdy. Wzięło w niej udział 6 pułków polskich i 20 radzieckich. Siły polskie liczyły około 2 tys. żołnierzy, a siły sowieckie około 17 tys. żołnierzy.

Urodził się Juliusz Rómmel, generał, uczestnik wojny polsko-radzieckiej 1920 roku, dowódca armii "Łódź" w wojnie obronnej 1939 roku, uczestnik obrony Warszawy, po upadku której resztę wojny spędził w niemieckiej niewoli. Jako jeden z nielicznych generałów II Rzeczypospolitej Polskiej porozumiał się z władzami komunistycznymi i zamieszkał w PRL, autor wspomnień - "Moje walki z Budionnym", "Za Honor i Ojczyznę". Zmarł 3 września 1967 roku.