Palestyńscy uchodźcy

Bieda, brak pracy i… nadziei na zmianę. Tak wygląda życie Palestyńczyków, którzy mieszkają w 12 obozach dla uchodźców w Libanie. Według libańskiego prawa, nie mają oni prawa przemieszczania się, nie mogą podejmować większości profesji, mają również ograniczony dostępu do krajowej opieki medycznej i edukacji.

W Libanie mieszka około 300 tysięcy Palestyńczyków. Według Amnesty International, połowa z nich żyje w obozach dla uchodźców. Jak piszą obrońcy praw człowieka, zdarza się, że w jednym pokoju mieszka po 10 osób.

Palestyńczycy zaczęli masowo uciekać do Libanu w 1948 roku, gdy powstało państwo Izrael. Mimo upływu 60 lat, warunki ich życia w obozach nie uległy wielkiej poprawie. Uchodźcy są uzależnieni od oenzetowskiej pomocy dostarczanej przez agencję UNRWA, ponieważ koszy ich utrzymania przekraczają możliwości libańskiego rządu.

Dzieci bawią się w "wojnę" w obozie Nahr al-Bared na północy Libanu. W całym obozie mieszka ponad 31 tysięcy Palestyńczyków.

Sytuację palestyńskich uchodźców reguluje Rezolucję nr 194 przegłosowana przez ONZ już w 1948 roku. Wzywa ona do umożliwienia powrotu uchodźcom wojennym oraz nakazuje wypłacenie odszkodowań. W rzeczywistości jednak jej postanowienia nie są wypełniane.

Obóz dla uchodźców Shatila. Nawet przejście ulicą, nad którą wiszą przewody elektryczne, to ryzyko.

Palestynka karmi swojego niepełnosprawnego brata.

Palestyńskie dzieci często opuszczają szkołę, bo i tak czekają ich ograniczenia w znalezieniu pracy.

Warsztat samochodowy w obozie Ain el-Helweh niedaleko, położonego nad Morzem Śródziemnym, miasta Sydon.

Piekarnia w obozie dla uchodźców.

Palestyńczyk zbiera metal i plastik na wysypisku śmieci.