Europa na widelcu

Pochód kucharzy rozpoczął największą biesiadę europejską na wrocławskim rynku. Ponad 30 tys. przygotowanych porcji dań z wielu europejskich krajów, deser truskawkowy z pieprzem, zupa orkiszowa czy tradycyjny smażony ser wypełniły smakiem i zapachem trzydniowy festiwal.

Tłumy wrocławian ustawiały się w gigantycznych kolejkach, aby otrzymać porcję dania mistrzów kuchni europejskiej. Skosztować można było 55 różnych dań, które przygotowali kucharze podzieleni na drużyny narodowe. A dania znikały z szalonym tempie.

Tegorocznym bohaterem festiwalu były szparagi. Warzywa, które w Polsce jeszcze nie zadomowiły się na dobre, a na zachodzie już tak. Rozegrano konkurs na najlepsze danie ze szparagów, organizowano pokazy obierania, krojenia i przygotowywania. Szparagi stają się coraz popularniejsze, a Dolny Śląsk jest jego potentatem - mówi Piotr Bikont.

(pk/ah)

To już piąta edycja festiwalu Europa na Widelcu. Pomysłodawcą jest Robert Makłowicz i Piotr Bikont, którzy na kilka dni w roku drażnią podniebienia nie tylko Wrocławianom.

Stało się to, o czym marzyliśmy: żeby to był festiwal promujący nie tylko kuchnie różnych krajów europejskich, ale też festiwal promujący miejscowe, lokalne produkty - mówi Robert Makłowicz, jeden z najbardziej cenionych polskich krytyków kulinarnych, współodpowiedzialny za menu festiwalu Europa na Widelcu 2013.

Oprócz stoisk narodowych, znalazło się także miejsce na kuchnię wrocławską.

Pojawiło się menu starego, przedwojennego Wrocławia (zupa orkiszowa, wieprzowina duszona z suszonymi owocami, "śląska nieba w gębie" czy creme brulee ze szparagmi), a także bardziej współczesne dania - zupa z milickiego karpia, pierś z indyka faszerowane szpinakiem i orzechami na salsie z buraków i jabłek trzebnickich czy muffinki drożdżowe z regionalnym kozim serem ricotta, żurawiną i słonecznikiem.

Jak powiedział Robert Makłowicz: przedwojenna kuchnia wrocławska była oczywiście pod ogromnym wpływem pruskim, ale też nawiązująca do Niemców na wschodzie.A we Wrocławiu przeróżne tradycje zmieszały się w jednym tyglu.

To i kuchnia kresowa, ale i kuchnia grecka, bo mnóstwo Greków tutaj przecież osiadło po II wojnie światowej. Nadal mocno odczuwalny jest też ukłon w stronę przedwojenną, bo część dań z repertuaru tej dawnej, niemieckiej kuchni jest wciąż wykorzystywanych.

To nie jest oczywiście ta sama kuchnia, bo nie ci sami ludzie tutaj mieszkają.

Ciągłość pokoleniowa została przerwana przez wojnę i przesiedlenia, ale w tej chwili powstała nowa jakość.

(pk/ah)