Tu leży serce islamu

Serce islamu. Miejsce narodzin proroka Mahometa. To w jej stronę zwracają się wierni podczas modlitwy. To do niej zmierzają co roku niezliczone rzesze pielgrzymów ze wszystkich zakątków świata.

To niewielkie miasto nagle zalewa fala ludzi, którzy tłoczą się w każdym jego zakątku, są w ciągłym ruchu, w pośpiechu przemieszczają się z miejsca na miejsce, a jeśli zasypiają, to na krótko.

To święte miasto jest mikrokosmosem muzułmańskiego świata. To, co dzieje się w Mekce, bo o niej mowa, nie tylko odbija się echem w społeczeństwach muzułmańskich, ale też określa stan cywilizacji muzułmańskiej.

Ale znaczenie Mekki wykracza też poza aspekty religijne. Stosunek muzułmanów do politycznej i kulturowej historii tego miejsca miał i wciąż ma wpływ na wydarzenia na całym świecie.

(WP, Wyd. Czarne, oprac.: mg)

Od narodzin islamu, aż do czasów tuż przed odkryciem złóż ropy naftowej do Mekki przybywało co roku około stu tysięcy pielgrzymów. Docierali przez morze, pieszo lub na grzbietach zwierząt jucznych.

Dziś nowoczesne środki transportu sprawiły, że każdego roku hadż (pielgrzymka do świątyni Al-Kaba) odbywa prawie trzy miliony osób. Na całym świecie nie ma liczniejszego zbiorowiska ludzi niż to, które w tych dniach gromadzi się w Mekce.

Oficjalnie obchody hadżu trwają przez dziesięć dni, jednak wielu pielgrzymów przybywa nawet miesiąc wcześniej i pozostaje w mieści przez wiele tygodni po ich zakończeniu.
Całe życie marzyli, aby dotrzeć do Mekki, nic dziwnego, że tak trudno im się z nią pożegnać.

Życie w Mekce biegnie zgodnie z rytmem muzułmańskich świąt. W trakcie ramadanu miasto śpi w ciągu dnia, wtedy bowiem obowiązuje post, a budzi się wieczorem. Każdej nocy tego miesiąca w Wielkim Meczecie gromadzą się tysiące ludzi, aby uczestniczyć w uroczystych modlitwach, podczas których recytuje się 114 sur (rozdziałów) Koranu.

Kiedyś trzeba było być w Mekce, aby tego doświadczyć. Dziś uroczystości te można oglądać na żywo w telewizji lub na komputerze.

W świętym mieście zawsze gromadzi się mnóstwo ludzi niezależnie od pory dnia i nocy. Dominującym kolorem jest biel okrywająca pielgrzymów, którzy pełni zapału chcą się nasycić wszystkim, co Mekka na do zaoferowania. Ci pielgrzymi nieustannie kłębią się w poszukiwaniu pamiątek.

Szczególnym powodzeniem cieszą się butelki, a nawet kanistry napełnione wodą z prastarej studni Zamzan, a także daktyle, modlitewne koraliki i dywany, egzemplarze Koranu i pozostałe przedmioty, które można zabrać do domu, aby z innymi dzielić się błogosławieństwem.

Przez większą część roku Mekka przyjmuje turystów religijnych, którzy po części przybywają po to, aby się modlić w Świętym Meczecie, ale także po to, aby robić zakupy w licznych i luksusowych galeriach handlowych.

Wielu z pielgrzymów nabyło nieruchomości w okolicach Świętego Meczetu, które mają być nie tylko inwestycją o charakterze finansowym - zostały zakupione z nadzieją, że zapewnią właścicielom mieszkanie w raju.

Dziś pielgrzymka do świętego miasta dla wielu staje się oznaką prestiżu. Im więcej razy ktoś był w Mekce, tym większe wydają się jego pobożność i zaangażowanie religijne.

Fragmenty i cytaty pochodzą z książki "Mekka. Święte miasto" Ziauddina Sardara. Dziękujemy Wydawnictwu Czarne za udostępnienie materiałów.