Syryjski "Mad Max"

Wnętrze pojazdu Szam II, zaprezentowanego na poprzednim zdjęciu. Do obsługi pojazdu potrzeba przynajmniej dwóch osób. Jedna kieruje w oparciu o obraz z kamer, wyświetlany na monitorach, a druga steruje wieżyczką z karabinem. Co ciekawe, do obsługi systemu ogniowego wykorzystywano kontroler do gier wideo, dzięki któremu można było obracać karabin maszynowy.

Tego typu konstrukcje szybko upowszechniły się od samego początku wojny w Syrii. Gigantyczne proce domowej roboty służą do miotania ładunków wybuchowych na odległość dużo dalszą niż pozwalałoby rzucanie ręczne. Problemem jest kiepska celność tych konstrukcji. Na zdjęciu widzimy rebeliantów w Aleppo, fotografię wykonano w październiku 2012 roku.

Ten niezwykły improwizowany pojazd ma służyć do rozbrajania min. Był wykorzystywany w październiku tego roku przez Front Lewantu, ugrupowanie rebelianckie skupiające szerokie spektrum bojowników, od twardych salafitów po świeckich żołnierzy.

Nagranie z pojazdem w akcji pojawiło się w internecie w ubiegłym miesiącu. Widać na nim, że niecodzienna konstrukcja służyła w charakterze pancernej tarczy, poruszającej się na czele kolumny. Pod jej osłoną jechały półciężarówki i kroczyły oddziały piechoty.

W Syrii szybko upowszechniły się domowej roboty baterie artyleryjskie. Do ich budowy stosuje się różnego rodzaju materiały, ale wszystkie mają jedną wspólną cechę - są niecelne. Najczęściej uzbrojenie jest montowane na kołowej naczepie. Na zdjęciu z października 2013 roku, wykonanym w Dajr az-Zaur, widzimy raczej niecodzienną scenę malowania samodzielnie wykonanej konstrukcji. Zwykle bowiem prace ograniczają się do zespawania metalowych elementów.

Nie tylko różnego rodzaju rebelianci konstruują swoją broń. Nad swoimi rozwiązaniami pracują także Kurdowie, którzy borykają się z poważnymi brakami sprzętowymi. Na zdjęciu wykonanym w styczniu 2015 roku w Kobane widzimy oddział kurdyjskich sił YPG. W mieście przez pół roku trwało oblężenie, w wyniku którego Kurdom udało się odbić je z rąk Państwa Islamskiego, ale zniszczeniu uległo około 70 proc. zabudowy.

W grudniu 2015 roku w sieci pojawiły się fotografie latających dronów domowej roboty, które islamiści z ISIS wykorzystują do przeprowadzania ataków bombowych. Był to zarazem zwiastun nowego typu zagrożenia, które dżihadyści wprowadzili do stosowanych taktyk. O tym, że drony-kamikaze nie są tylko sfabrykowanym "straszakiem" świadczy fakt, że były one strącane przez krudyjskie oddziały.

Wcześniej ISIS wykorzystywało cywilne drony do przeprowadzania rekonesansu na polu bitwy oraz tworzenia propagandowych nagrań.

Nie tylko uzbrojenie bywa w Syrii wykonane metodami chałupniczymi, podobnie bywa ze środkami obrony cywilnej. Na zdjęciu widzimy 74-letniego Abu Tareka, emerytowanego wojskowego, który przymierza własnoręcznie zrobioną maskę gazową. Do jej wykonania mężczyzna użył plastikowej butelki, waty, gazy, kartonu oraz węgla. Powstała z myślą o ochronie przed ewentualnym atakiem chemicznym w Latakii. Zdjęcie zrobiono w kwietniu 2013 roku.

Piekielne armaty są najpopularniejszymi jednostkami artylerii domowej roboty w Syrii. Ich najzdolniejszy konstruktor został zabity przez Państwo Islamskie, gdy odmówił zaopatrywania islamistów w baterie, jednocześnie wytwarzając je dla grupy rebeliantów, walczących z dżihadystami.

Improwizowane pociski najczęściej są wykonywane z pustych butli gazowych, wypełnionych materiałami wybuchowymi oraz różnego rodzaju odłamkami. Są one miotane na maksymalną odległość około 1500 metrów. Celność piekielnych armat jest bardzo niska, mimo że w procesie namierzania często stosowane są drony. Już pod koniec 2014 roku Syryjskie Obserwatorium Praw Człowieka obliczało, że od ostrzału tych dział zginęło ponad 300 cywili.

(oprac. Adam Parfieniuk, WP)