Artysta urodził się 1 listopada 1925 roku w Warszawie. W czasie II wojny światowej walczył w partyzantce. W latach 50. ukończył dwa wydziały w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Warszawie - aktorski (1951) i reżyserski (1955).
Debiutował w 1950 r. wystawiając razem z zespołem amatorskim "Śluby panieńskie" Aleksandra Fredry. W 1953 r. w Teatrze im. Stefana Jaracza w Olsztynie przygotował "Szczygli zaułek" George'a Bernarda Shawa; w tym samym roku - "Grzech" Stefana Żeromskiego. Jego przedstawieniem dyplomowym były "Wilki w nocy" Tadeusza Rittnera - spektakl z 1955 roku zrealizowany w Teatrze Ziemi Opolskiej w Opolu.
Wraz z żoną Krystyną Skuszanką prowadził początkowo teatr w Opolu, a następnie Teatr Ludowy w Nowej Hucie, który pod ich kierownictwem (1955-1963) stał się czołową polską sceną. Tu odbyły się głośne premiery, m.in. "Myszy i ludzie" według Johna Steinbecka (1956), "Radość z odzyskanego śmietnika" (1960; według Generała Barcza Juliusza Kadena-Bandrowskiego,), "Jacobowsky i Pułkownik" Franza Werfla czy "Imiona władzy" Jerzego Broszkiewicza.
Krasowski i Skuszanka odeszli z krakowskiego teatru w 1963 roku. Później małżeństwo reżyserów pracowało w Teatrze Polskim w Warszawie (1963/1964), Teatrze Polskim we Wrocławiu (1965-1972) i Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie (1972-1981).
Bardzo bliska Krasowskiemu stała się twórczość Stanisławy Przybyszewskiej i jej dramaty nawiązujące do Wielkiej Rewolucji Francuskiej. W 1967 roku wystawił "Sprawę Dantona" (Teatr Polski we Wrocławiu), dwa lata później "Dziewięćdziesiąty trzeci" w Teatrze Telewizji oraz ponownie we Wrocławiu "Thermidora" (1971). Krasowski nad dramatami Przybyszewskiej pracował także w Teatrze im.Słowackiego.
Z krakowskiego Teatru im. Słowackiego, w którym Krasowski pracował od początku lat 70. do 1981 roku artysta przeniósł się do Warszawy. W latach 1983-1990 był dyrektorem Teatru Narodowego.
Krasowski był również pedagogiem. W latach 1957-1958, 1961-1962, a potem od roku 1972 wykładał w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie. W latach 1972-1981 był rektorem krakowskiej uczelni. Od 1983 był profesorem warszawskiej PWST.
