Camille i Benito chcą wziąć ślub cywilny, ale mer się nie zgadza. Bo w „realu” Benito jest Monicą, która nosi we włosach tandetną, błyszczącą spinkę, ma silikonowy biust, a między nogami... penisa. Camille także nie zawsze była tą samą osobą: jeszcze sześć lat temu ta wysoka rudowłosa dziewczyna, śmiejąca się barytonem, była mężczyzną i żyła na kocią łapę z pewną żarliwą katoliczką.
Z punktu widzenia prawa cywilnego Camille i Benito mogą się pobrać, ponieważ są osobami pełnoletnimi odmiennej płci. Ale prokuratura w Nanterre, do której w kwietniu ub.r. zwrócił się Patrick Ollier, burmistrz Rueil-Malmaison, uznała, że związek ten byłby „rodzajem prowokacji, małżeństwem zawartym w celach ideologicznych”. Tę decyzję utrzymał sąd apelacyjny w Wersalu, stwierdzając, że „nie ma zgody na ślub, poprzez który dąży się do celu niezwiązanego z instytucją małżeństwa”. Nietypowe sufrażystki pokładają całą nadzieję w kasacji.
Jeszcze nigdy francuscy sędziowie nie zetknęli się z takim galimatiasem prawno-płciowym. Monica już przywykła do tego, że w życiu nigdy nic nie idzie gładko. – Mam 30 lat, walczę od 25 – miękkim głosem mówi była miss transseksualistów Argentyny. Ostatnie 12 lat spędziła na ulicy.
Claire Chartier
Pełna wersja artykułu dostępna w aktualnym wydaniu "Forum".
