Urodzone sadystki?

„Kobieta-żołnierz” – powinno być wyrażeniem wewnętrznie sprzecznym. Ale sprawy mają się inaczej, kiedy dobrobyt i wygodny dostatek pozbawiają społeczeństwo wglądu w realia życia jego własnych sił zbrojnych; zapanowało, zdaje się, przekonanie, że jedyne, co różni naszego żołnierza od przeciętnego czytelnika postępowych gazet, to jego tężyzna fizyczna. W takim razie – czemu kobiety nie miałyby służyć w wojsku?

Tymczasem walka na froncie to z konieczności życie w strasznym brudzie i niewygodach. Jeśli narażamy kobiety na takie warunki, to upadla to nas wszystkich i czyni nasze życie nędzniejszym. Charles Guthrie, były szef sztabu, powiedział kiedyś przed komisją parlamentarną, że bardziej boi się mieć w okopach kobiety niż homoseksualistów.

Kobiety od zawsze mitygowały męski instynkt walki. Kobieca niechęć do stawiania czoła okropnościom wojny ułatwiła nieraz zachowanie pokoju. Ten łagodzący czynnik zanika, jeśli sfeminizujemy siły zbrojne; co gorsza, kobiety odarte ze swojej łagodnej natury degradują i odzierają ze specyfiki całą swoją płeć. Osadzone w więzieniach zachowują się nieraz gorzej od mężczyzn, szybciej tracą godność.

Wyobraźmy sobie pluton złożony z szeregowych Klitajmestr pod dowództwem majora Lady Macbeth. Zdjęcia z Abu Ghraib byłyby o ileż mniej szokujące, gdyby nie było na nich kobiet w mundurach. W świecie muzułmańskim ludzka fizjologia i nagość to szczególnie mocne tabu. Wśród Beduinów nie do pomyślenia jest, żeby mężczyzna rozebrał się przed innymi; nawet jego żona prawdopodobnie nigdy nie ogląda go nagiego w pełnym świetle dnia. Jeśli armia amerykańska zamierzała wspomóc wrogą propagandę i rozwścieczyć widzów Al-Dżaziry, nie mogła wpaść na lepszy pomysł niż to, co wyprawiali jej żołnierze w więzieniu Abu Ghraib - pisze "Forum".