Pożółkły eksponat

Rzadko. Na targach staroci i aukcjach, także internetowych, zabytkowa bielizna prawie wcale się nie pojawia, bo mało rzeczy przetrwało wojny. Nasze zbiory to najczęściej dary kolekcjonerów, którzy przekazali nam zawartość swoich szaf. Jak malarka Teresa Roszkowska – podarowała nam kolekcję bielizny dziennej i nocnej, między innymi zbiór jedwabnych koszul nocnych z lat 20. XX wieku. Mimo upływu czasu ludzie wciąż znajdują w porządkowanych kufrach babek także stare gorsety czy pantalony. Ale z chęcią przyjmujemy też na przykład odzież sprzed 50, 40 lat. Tej jest na rynku kolekcjonerskim niezwykle mało, bo barchanowe* majtki nosiło się do zdarcia.

Zazwyczaj są bardzo dobrze zachowane, choć pożółkłe ze starości. Majtki są najczęściej z płótna, ale jest też delikatny batyst, jedwab. Bieliznę pierzemy i doprowadzamy do koloru białego. Często też ją cerujemy – cienką jedwabną nitką.

Tak, szyta na indywidualne zamówienie przez wyspecjalizowane zakłady bieliźniarskie. Przy dużych zamówieniach szwaczki przychodziły do domu i szyły wyprawę na przykład dla przyszłej mężatki. Rzadziej sprowadzano ją z zagranicy, na przykład z Francji.

Największym powodzeniem cieszą się wciąż pantalony, zwłaszcza obszyte falbanami. Albo te otwarte, czyli niezszyte w kroku – dla wygody. Jeśli pani miała na sobie kilka halek i gorset ściskający także uda, to jak miałaby się z tego szybko wyswobodzić, by ściągnąć majtki? Panów interesuje wystawiane przez nas suspensorium, czyli podtrzymywacz genitaliów, którego używali głównie wojskowi, by spodnie ładniej leżały.

mówiła Aleksandra Trella, kustosz z Muzeum Włókiennictwa w Łodzi, autorka trwającej do września wystawy „Od pantalonów do stringów” w Muzeum Zagłębia w Będzinie

• - Barchan to gruba tkanina bawełniana, po lewej stronie włochata. Bielizna szyta z barchanu była bardzo ciepła, ale też ze względu na obfitość włosków łatwo się brudziła