Konkurs "Polska i Polacy"

"Zdjęcie pary, zrobione na tle rzuconego przez rzutnik obrazu rajskiej wyspy."

"W starej części Krakowa, tuż obok zabytkowego centrum znajduje się zapomniana dzielnica - Ludwinów. W tym miejscu dosłownie zatrzymał się czas i pozostały parterowe domy pracowników dawnej garbarni wzniesione z początkiem XX wieku. Rodziny spędzają popołudnia przed domami, tam też bawią się dzieci. Nie ma samochodów, nie ma tramwajów, wszyscy się znają i tak toczy się życie jak za dawnych, jak mówią mieszkańcy Ludwinowa, lepszych czasów."

"Polskie społeczeństwo w ostatnich latach bardzo się zmieniło, jeśli chodzi o podróże. Ludzie chętnie korzystają z ofert turystycznych, odwiedzają kraje, o których kiedyś tylko mogli pomarzyć".

"Zdjęcie ukazuje mężczyznę na wrocławskim rynku z dyskotekową kulą na głowie. Był to piątek, początek weekendu i związanych z tym całonocnych zabaw."

"Zdjęcie przedstawia małą, podlaską wieś, w której czas się zatrzymał. Tutaj nikt się nie spieszy, każdy stara się żyć w zgodzie z samym sobą i naturą".

"Zdjęcie przedstawia Pana i Jego Przyjaciela. Pan jest wiernym kibicem zespołu żużlowego "Wanda Kraków" i, jak mówił, jest na każdym treningu i meczu. Mieszka nieopodal, ale przywożą go zawsze koledzy. Spędza na tym stadionie całe dnie wraz z kolegami i swoim psem."

"Zdjęcie przedstawia grupę bezdomnych, spożywających obiad, w opuszczonej fabryce. W tle widzimy grill zrobiony z koszyka zakupowego... Podczas fotografowania opuszczonego kompleksu trafiłem na tą grupę bezdomnych, po chwili niezręcznej ciszy usłyszałem od jednego z nich klasyczne pytanie, brzmiące 'Kierowniku, daj 2 złote`. Wyciągnąłem dwójkę z kieszeni, przekazałem bezdomnym po czym wysłuchałem historii, które mieli mi do przekazania."

"W każdym rejonie Polski istnieją zakamarki, zaciszne miejsca znane wyłącznie mieszkańcom konkretnych miejscowości. To jedno z takich miejsc - rzadko uczęszczane, będące raczej elementem krajobrazu nie prowadzącym donikąd. Znajduje się w jednym z nadmorskich parków Gdańska."

"Wraz z upadkiem fabryki i powstaniem w to miejsce hipermarketu oraz śmiercią babci, zniknęły dwa spoiwa łączące mnie z tym miastem. Ludzie powyjeżdżali za chlebem do większych miast lub za granicę. Tym co pracowali w fabryce, nowotwór nie pozwolił dożyć pięćdziesiątki. Reszta zapiła się na śmierć. Bywam tu, ale jedynie z sentymentu oraz świadomości tego, co by się ze mną stało gdybym tu pozostał. Miasto i jego pochodne daje chleb, ale i zabiera go w najmniej oczekiwanym momencie. Pozostaje przywiązanie i sentyment. I ono może nie przetrwać próby czasu."

"Muzeum Wsi Lubelskiej w Lublinie. Fragment wyposażenia muzealnej chaty w skansenie."

"Zakapslowana Polska, w której przyroda nie może się odnaleźć..."