Czy należy bać się "Strachu" Grossa?

Wybitny historyk, który w latach 2000-2005 kierował pionem badawczo-edukacyjnym IPN i redagował dwutomowe wydawnictwo "Wokół Jedwabnego", pisze w tekście "Odcienie czerni", że cytowane przez Grossa wspomnienia i dokumenty tworzą obraz przygnębiający i trudny do zakwestionowania. "Jednakże w przeciwieństwie do 'Sąsiadów', którzy opowiadali o zdarzeniach nieznanych nie tylko opinii publicznej, ale i historykom, nowa książka nie przynosi żadnych nowych ustaleń. Fakty i źródła przytaczane w "Strachu" są znane badaczom i opisywane w wielu książkach wydanych w ciągu ostatnich kilkunastu lat" - czytamy w recenzji Machcewicza.

Machcewicz przypomina, że w latach 1944-1946 przemoc i zbrodnia były elementem codzienności nie tylko w odniesieniu do Żydów. Pisze o niedosycie, jaki budzi potraktowanie przez Grossa stereotypu "żydokomuny". Prostuje nieścisłości, dotyczące stosunku Kościoła do pogromu kieleckiego, i podsumowuje: "zamiast skłaniać do refleksji i rachunku sumienia, ta książka będzie wywoływać reakcje odrzucenia. Inaczej niż 'Sąsiedzi', którzy mówili o nieznanych wcześniej faktach i wywołali prawdziwy wstrząs, 'Strach' takiej roli raczej nie odegra. Także dlatego, że Polacy bolesny rozrachunek na temat swoich postaw wobec Żydów podjęli już kilka lat temu, za sprawą poprzedniej książki Grossa, czego sam jej autor zdaje się nie doceniać". (PAP)