Carlos "Szakal"

To nie pierwszy raz, gdy Carlos staje przed sądem. 62-latek odsiaduje już karę dożywocia za zabójstwo dwóch francuskich policjantów i ich informatora. W zamachach, które zorganizował Carlos, chcąc doprowadzić do zwolnienia z francuskiego więzienia dwojga swoich towarzyszy, zginęło 11 osób, a prawie 200 zostało rannych.

Człowiek, którego cały świat zna pod pseudonimem Carlos "Szakal", urodził się 12 października 1949 roku w stolicy Wenezueli, Caracas. Jego ojciec, prawnik i komunista, mimo sprzeciwów matki, nadał mu imię Ilicz - na cześć Lenina. W przypadku "Szakala" sprawdziło się porzekadło: "czym skorupka za młodu nasiąknie". Jako nastolatek Ilicz Ramirez Sanchez trafił do szkoły rewolucjonistów na Kubie. Tam nauczył się władać bronią i podkładać bomby. Na studia wybrał się do Moskwy na uniwersytet Patrice'a Lumumby. Nie był przykładnym studentem, po dwóch latach został wyrzucony z uczelni. Niedługo potem przystąpił do Ludowego Frontu Wyzwolenia Palestyny w 1970 roku. To dla tej organizacji przeprowadził najsłynniejsze zamachy. Tam również zyskał swój pseudonim Carlos.

W wywiadzie dla wenezuelskiej gazety, Carlos przyznał się do przeprowadzenia ponad 100 zamachów, w których zginęło prawie 2 tys. osób. Najsłynniejsze operacje "Szakala" to nieudany zamach na samolot linii El Al w Paryżu oraz porwanie jedenastu ministrów krajów OPEC 21 grudnia 1975. W tym drugim przypadku Carlos, zgodnie z żądaniami, otrzymał za część zakładników samolot i odleciał do Algierii. Po otrzymaniu okupu, uwolnił resztę więźniów i uciekł do Libii. Podobno zamach współfinansował płk. Muammar Kadafi. W latach 80. Carlos przeprowadził krwawe ataki na pociąg TGV we Francji oraz na francuskie centra kulturalne w Berlinie i Trypolisie.

Mimo międzynarodowego pościgu "Szakal" ukrywał się przez ponad 20 lat.

Wiedeńska akcja wymierzona w ministrów krajów OPEC została uznana przez przełożonych Carlosa za porażkę. Terrorysta nie zastrzelił dwóch zakładników: ministra ds. ropy naftowej Arabii Saudyjskiej i Iranu, którzy byli celami operacji. Za błąd zapłacił wydaleniem z Ludowego Frontu Wyzwolenia Palestyny. Zniknął na kilka lat, po czym z grupą wiernych sobie współpracowników założył Organizację Walki Zbrojnej, która współpracowała ze Stasi. NRD-owska tajna policja zapewniła Carlosowi "biuro" w Berlinie Wschodnim. Stamtąd terroryści mogli planować operacje w Europie. W 1982 roku Francuzi aresztowali żonę Carlosa Magdalenę Kopp i jego bliskiego współpracownika Bruno Bregueta. Rok później ludzie "Szakala" przeprowadzili trzy odwetowe zamachy, a on sam próbował negocjować uwolnienie swoich bliskich. W jednym z ataków zginęło dwóch agentów francuskiego wywiadu.

List Carlosa, w którym przyznaje się zamachów z grudnia 1983 roku. "Przesłanie do Narodu Francuskiego od arabskiej Organizacji Walki Zbrojnej: 'Nie tylko nasze dzieci będą płakać' Na pamiątkę męczenników z Baalbek. 31 grudnia 1983".

Szpiedzy nie wybaczają. Carlos został aresztowany w 1994 roku w Sudanie przez agentów francuskiego wywiadu. Ilicz Ramirez Sanchez stanął przed sądem i został skazany na karę dożywotniego więzienia za zabójstwo dwóch agentów i informatora wywiadu.

Pierwszy proces przed francuskim sądem zaczął się 12 grudnia 1997 roku. Po 11 dniach oskarżony usłyszał wyrok - winny. Został skazany na dożywocie i osadzony w słynnym więzieniu Clairvaux. Ilicz Ramirez stał się inspiracją dla wielu pisarzy i filmowców - m.in. Roberta Ludluma i Toma Clancy'ego. Drugi przydomek Carlosa "Szakal" został zaczerpnięty z książki Frederika Forsytha "Dzień Szakala".

W 2001 roku Ilicz Ramirez poślubił swoją francuską prawniczkę Isabelle Coutant-Peyre. Do dziś nie okazuje skruchy. W swoich więziennych pismach poparł m.in. zamach Osamy bin Ladena na WTC i Pentagon.

W listopadzie 2011 roku rozpoczął się jego drugi proces. Tym razem oskarżony jest o zamachy, w których zginęło 11 ludzi, a rannych zostało ponad 100.

(po / wp.pl)