Arkady Kubickiego

Arkady zostały wykonane w latach 1818-1821 według projektu polskiego architekta Jakuba Kubickiego. Usytuowane na skarpie od wschodniej strony Zamku Królewskiego w Warszawie.

Arkady Kubickiego były integralną częścią zamku królewskiego, komponując się z ogrodami od strony Wisły.

Arkady spełniały podwójną funkcję. Były budowlą oporową wzmacniającą skarpę zamkową, a jednocześnie rodzajem tarasu widokowego łączącego ogrody królewskie: górny i dolny. Arkady umożliwiały swobodne zejście na brzeg rzeki i dodatkowo oddzielały ogrody zamkowe od biegnącej u podnóża skarpy drogi użytkowanej przez mieszkańców Warszawy.

Budowla składała się z 7 ażurowych arkad, umieszczonych w ścianach nowego prostokątnego, parterowego budynku o długości 195 m i szerokości 9,5 m, nakrytego sklepieniem o układzie krzyżowym mającym 8,5 metra rozpiętości.

Krótko po powstaniu listopadowym, Arkady zaczęto użytkować niezgodnie z ich pierwotnym przeznaczeniem. Początkowo przeznaczono je na koszary, następnie na stajnie i magazyny.

Sklepienia krzyżowe są dwuwarstwowe, wentylowane, oparte na ścianach konstrukcyjnych za pośrednictwem łukowych żeber ceglanych. Obiekt nie ma dylatacji.

Posadzka wykonana z drewna

Szklane schody umożliwiają obejrzenie oryginalnych fragmentów murów

Arkady kryją w sobie pokaźne fragmenty wcześniejszych budowli. XVII-wieczne stancje saskie mieszczące niegdyś mieszkania dla służby dworskiej.

XVII-wieczne stancje saskie mieszczące niegdyś mieszkania dla służby dworskiej.

XVII-wieczne stancje saskie mieszczące niegdyś mieszkania dla służby dworskiej.

XVII-wieczne stancje saskie mieszczące niegdyś mieszkania dla służby dworskiej.

XVII-wieczne stancje saskie mieszczące niegdyś mieszkania dla służby dworskiej.

Podczas ostatniej wojny Zamek został zniszczony, ale Arkady ocalały. W czasie odbudowy Zamku, mimo że były budowlą bardzo ważną dla skarpy i dla zamku, nie zostały wyremontowane. Były wykorzystywane jako magazyny materiałów używanych przy odbudowie, a ich stan techniczny pogarszał się z roku na rok, tym bardziej że ich usytuowanie w stosunku do skarpy było bardzo niekorzystne.

Główną przyczyną niszczenia ceglanych murów była i jest nadal infiltracja wód opadowych i gruntowych spływających ze skarpy. Budowla nie miała bowiem izolacji ani drenażu. Wiosną 1995 roku nastąpiła katastrofa budowlana. Obsunęła się część frontowa Arkad w pobliżu schodów. Dopiero wtedy zaczęto interesować się budowlą i w tym samym roku podjęto ostateczną decyzję o zabezpieczeniu i remoncie obiektu.