Wojskowy Cmentarz Komunalny na Powązkach w Warszawie.

W pobliżu głównego wejścia na Cmentarz Komunalny na Powązkach w Warszawie znajdują się - tuż obok siebie - dwa groby: Jacka Kuronia, współtwórcy KOR oraz Ryszarda Kuklińskiego, tajnego współpracownika CIA. Na mogiłach obu bohaterów niepodległej Polski, tak różniących się życiorysami, zawsze znajdują się zapalone znicze pamięci.




Cmentarz powstał jako cmentarz wojskowy w 1912 roku, kiedy to z polecenia carskich władz wojskowych założono na Powązkach cmentarz prawosławny dla żołnierzy z rosyjskiego garnizonu warszawskiego. Po odzyskaniu niepodległości, w listopadzie 1918 roku, zarząd cmentarza przejęło polskie duszpasterstwo wojskowe, nadając mu nazwę Cmentarza Wojskowego na Powązkach.

Pierwsze mogiły żołnierzy Wojska Polskiego pochodzą z końca 1918 roku oraz z lat 1919 i 1920. Spoczywa w nich ponad 2500 żołnierzy, najwięcej z wojny polsko-bolszewickiej.

W latach II Rzeczypospolitej kwaterę A-5 przeznaczono dla byłych legionistów, a kwaterę A-18 dla oficerów I Korpusu Polskiego na Wschodzie - Dowborczyków. Z tego okresu pochodzą również groby indywidualne dawnych uczestników różnych formacji polskich, walczących o niepodległość w I wojnie światowej i wojnie 1920 roku. Na cmentarzu złożono również prochy żołnierzy polskich poległych w powstaniu listopadowym, a kwaterę C-15 oddano weteranom powstania styczniowego.

Żołnierze września 1939 roku - obrońcy Warszawy, twierdzy Modlin i bitwy nad Bzurą - zajmują 13 kwater. Dla bohaterskich uczestników Powstania Warszawskiego przeznaczono kilkanaście kwater. Oddzielnie spoczywają ofiarni pracownicy Elektrowni Warszawskiej, polegli w powstaniu. Ostatnią wojenną kwaterę zajmują żołnierze I Armii Ludowego Wojska Polskiego, którzy zginęli w walce o wyzwolenie Warszawy w 1945 roku.