"L. Kaczyński stanie się symbolem Solidarności".

Gazeta Polska | dodane 2010-09-07 (10:49)

zobacz galerię

fot. PAP / Adam Warżawa

Czy jesteśmy świadkami dramatycznej walki o zawłaszczenie spuścizny „Solidarności” i podporządkowanie jej dominującemu nurtowi politycznemu?

Trudno będzie z Lecha Wałęsy uczynić jedynego bohatera „Solidarności”. Jestem pewien, iż kolejne książki o panu Wałęsie – a przecież na pewno powstaną – dokonają dalszej dekonstrukcji tej postaci. Lech Kaczyński – choć w rzeczywistości był jednym z grona liderów „Solidarności” – przez lata obecności w polityce nie sprzeniewierzył się ideałom, które stanowiły fundament zrywu wolnościowego. Nawet więcej – jako pierwszy prezydent wolnej Polski docenił działaczy „Solidarności”. W naturalny sposób zatem może być dziś postrzegany przez wielu jako wielka postać solidarnościowa. Tego boją się ci, którzy dziś tak bezczelnie pomniejszają jego rolę. Obawiają się, że w obliczu niechybnej kompromitacji Wałęsy to Lech Kaczyński stanie się symbolicznym patronem ruchu solidarnościowego. Oto przyczyna blokowania upamiętnienia dorobku tragicznie zmarłego prezydenta. Taki też był przecież przekaz wystąpienia Tuska na zjeździe „Solidarności”. Oskarżał wszystkich o rozbicie jedności związku, roztrwonienie jego potencjału – co to miało wspólnego z prawdą o historii najnowszej „Solidarności”? Nic. Ale to bez znaczenia. Tusk mówił to do najbardziej naiwnej części swojego elektoratu, ludzi, którzy zaiste oceniają świat poprzez jednostkowe obrazy, bo nie mają chęci do głębszej analizy.

W wystąpieniu przed koncertem na terenie d. Stoczni Gdańskiej prezydent Komorowski nie wspomniał swojego tragicznie zmarłego poprzednika. Nowa głowa państwa ma chyba poważny problem, jak poradzić sobie z dorobkiem Lecha Kaczyńskiego.

Nie tylko on. W mojej ocenie liderzy PO czy szerzej liderzy establishmentu mają problem z Lechem Kaczyńskim. Tak jak już wspomniałem, budowana przez nich konstrukcja lukrująca postać Wałęsy za jakiś czas rozsypie się jak domek z kart. Na szczęście można w Polsce jeszcze pisać książki – kolejne o Lechu Wałęsie są nieuniknione. Nie mam na myśli jedynie czasów PRL. Jestem przekonany, iż rzetelna praca historyczna o prezydenturze Wałęsy jeszcze mocniej zdekonstruuje tę postać. Lech Kaczyński sprawdził się jako jeden z szerszego grona przywódców „Solidarności” i sprawdził się w wolnej Polsce. Piastował wiele bardzo wysokich urzędów, nie licząc prezydenckiego, i za każdym razem był wysoko oceniany. Jego dorobek jest ogromny i niepowtarzalny. Dlatego dziś tak zaciekle walczy się o zablokowanie upamiętnienia go czy wręcz o zakłamanie. Platforma i jej zaplecze doskonale zdają sobie sprawę, że Polska, która uczci pamięć Lecha Kaczyńskiego, nie będzie tą Polską, której oni chcą. To sprawa niesłychanie ważna, choć na pierwszy rzut oka może się zdawać niepierwszorzędna. Dotyczy symboli i historii, ale to w końcu one będą budować tożsamość naszego kraju. Tak jak Piłsudski nie mógł być symbolem PRL. Tak samo Lech Kaczyński – przy całej nieporównywalności postaci – nie może być symbolem kondominium rosyjsko-niemieckiego w Polsce. A może być symbolem Polski niepodległej i symbolem „Solidarności”, bo tak się potoczyła historia po 1989 r.

Czy walka o wyrzucenie Krzyża Pamięci z Krakowskiego Przedmieścia nie jest ujawnieniem od dawna przygotowywanego planu przez środowiska antychrześcijańskie ataku na obecność chrześcijaństwa w życiu publicznym?

Nie mam wątpliwości, że tak właśnie jest. Dlatego szczególnie zdumiewające jest zachowanie prezydenta Komorowskiego, który sam rozpoczął tę akcję, dając sygnał – pozwolenie na wyrzucenie Krzyża Pamięci. To naprawdę niesłychane. Jestem pewien, że prezydent Kwaśniewski, choć prezentujący się jako osoba niewierząca, tak by nie postąpił. Trudno mi uwierzyć w twierdzenie, iż Komorowski nie zdawał sobie sprawy, co może spowodować jego wypowiedź. Gdyby rzeczywiście był nieświadomy, byłoby to fatalne dla Polski. Taki poziom nieumiejętności przewidywania konsekwencji własnych działań może być wręcz zgubny, szczególnie gdy dotyczy głowy państwa.

Stanowisko prezydenta poparli niektórzy hierarchowie, choćby biskup Pieronek był łaskaw poradzić, by do walki z obrońcami Krzyża Pamięci państwo wysłało antyterrorystów.

Nie mam zwyczaju komentować wystąpień hierarchów, lecz tym razem postąpię wyjątkowo. Jestem zupełnie zdumiony wypowiedzią księdza biskupa Pieronka. W Polsce krzyż jest od stuleci znakiem żałoby, oddawania czci zmarłym. Nie rozumiem, dlaczego ksiądz biskup to pomija. Budzi to we mnie głęboki sprzeciw. Podobnie jak nie mogę się pogodzić z tym, że władze Rzeczpospolitej pozwalały i pozwalają bezkarnie atakować tych, którzy modlą się pod Krzyżem Pamięci. Nie ulega najmniejszej wątpliwości, iż to polski rząd i władze Warszawy swoją biernością zachęciły te pijane hordy, by rzucały się na bezbronnych ludzi, profanowały znaki pamięci, portrety ofiar katastrofy smoleńskiej. Wystarczyłaby jedna akcja policji i straży miejskiej, by definitywnie skończyć te napady. Z jakiegoś powodu takiej interwencji nie było. Jestem pewien, że decyzja o tolerowaniu łamania prawa wobec obrońców krzyża nie została podjęta w policji. Nawet nie w MSWiA. Odpowiedzialność za napady na Krakowskim Przedmieściu spada na szefa rządu. Żałuję, iż ksiądz biskup Pieronek nie objął troską bezbronnych ludzi atakowanych przez zdziczałe grupy napastników na oczach stróżów prawa.

Mam nadzieję, że odpowiedzialni za tolerowanie napadania na ludzi poniosą kiedyś konsekwencje na sali sądowej. Bez względu na to, jak wysokie urzędy dziś piastują. W wymiarze moralnym sytuację oceniam równie jednoznacznie – to jest lumpenproletaryzacja polskiego życia społecznego i tylko okupanci albo zaborcy mogliby sobie tego życzyć. Nikt, kto myśli o losie Polski, nie może pozostać obojętny wobec tego niewyobrażalnego schamienia.

.poprzednia 1 2 3 następna.

TAGI: jarosław kaczyński, po, pis, donald tusk, zjazd solidarności, lech kaczyński, solidarność

oceń

263

303

Podziel się