Żona Palikota: wiedzieliśmy, że jesteśmy dla siebie.

Joanna Stanisławska

wp.pl | dodane 2011-11-09 (06:00)

fot. AKPA / Euzebiusz Niemiec Monika i Janusz Palikotowie

Ślub braliśmy koło domu na Suwalszczyźnie, na wzgórzu, pod jabłonią, z widokiem na jezioro. Mąż wymyślił, że przez łąkę przerzucimy czerwony dywan - wszystko wyglądało jak dzieło sztuki. Ten widok na zawsze pozostanie w mojej pamięci

Monika Palikot

Wiedzieliśmy od razu, że jesteśmy dla siebie stworzeni. To było tak oczywiste, że musiałam wyjechać kilka dni po poznaniu, żeby na spokojnie wszystko przemyśleć, złapać dystans. Nie udało się - tak Monika Palikot, żona lidera Ruchu Palikota w szczerej rozmowie z Wirtualną Polską opowiada o narodzinach ich miłości. Zdradza też, jak wygląda zwykły dzień rodziny Palikotów oraz, co zmieniło się w ich życiu wraz z powstaniem Ruchu Palikota.

Galeria

Hodowca norek, gorliwa katoliczka

Poznaj nowych posłów z Ruchu Palikota!

Joanna Stanisławska: Janusz Palikot w książce "Kulisy Platformy" zdradził, że gdy panią poznał, zakochał się od pierwszego wejrzenia. Czy z pani strony uczucie również było tak nagłe?

Monika Palikot: Wiedzieliśmy od razu, że jesteśmy dla siebie stworzeni. To było tak oczywiste, że musiałam wyjechać kilka dni po poznaniu, żeby na spokojnie wszystko przemyśleć, złapać dystans. Chciałam być racjonalna. Nie udało się - i tak przez cały czas wisieliśmy na telefonie...

Co panią urzekło w Januszu Palikocie?

- Jego chłopięca radość życia - cieszy go wszystko wokół. Jednocześnie, kiedy poświęci się jakiejś sprawie, wykazuje niezwykłą siłę i determinację w realizacji swoich planów. Zawsze myśli o otoczeniu, w którym żyjemy. Kiedy spacerujemy po Lublinie, często mówi: zobacz, ten mur się wali, trzeba go naprawić, tu leżą śmieci, dlaczego nikt ich nie posprzątał, a ta część miasta jest piękna, ale martwa, a wystarczy tylko remont schodów, oświetlenia i stanie się cudem, nie potrzeba dużych pieniędzy. Poza tym, oboje jesteśmy miłośnikami rzeczy pięknych, kochamy ruch, przemieszczanie się, zmianę, chodzimy razem do teatru i kina, otaczamy się pięknymi rzeczami.

Media rozpisywały się o państwa bajecznych zaręczynach i ślubie. Jakie jest pani najmilsze wspomnienie z nimi związane?

- Oba wydarzenia były niezwykłe. Na zaręczynach grał zespół cygański z Rumunii. Występ odbywał się na dziedzińcu kościoła oo. dominikanów w Lublinie, muzycy stali stłoczeni pod niewielkim zadaszeniem, padał ulewny deszcz, muzyka mieszała się z dudnieniem deszczu. To był teatr i koncert jednocześnie. Ślub braliśmy koło domu na Suwalszczyźnie, na wzgórzu, pod jabłonią, z widokiem jezioro. Ślub braliśmy koło domu na Suwalszczyźnie, na wzgórzu, pod jabłonią, w dole rozpościerało się jezioro. Mąż wymyślił, że przez łąkę przerzucimy czerwony dywan - wszystko wyglądało jak dzieło sztuki. Ten widok na zawsze pozostanie w mojej pamięci.

Bycie żoną polityka często oznacza długie rozłąki. Czy na co dzień udaje się państwu spędzać trochę czasu razem? Przeprowadziła się pani do Warszawy?

-

Zwykle udaje nam się zjeść razem śniadanie, nierzadko obiad, prawie zawsze kolację. Od września mieszkamy w Warszawie. Stąd bliżej do serca spraw politycznychMonika Palikot

Zwykle udaje nam się zjeść razem śniadanie, nierzadko obiad, prawie zawsze kolację. Od września mieszkamy w Warszawie. Stąd bliżej do serca spraw politycznych. Kampania za nami, mąż nie jeździ już na spotkania z wyborcami, więc czasu spędzanego razem jest więcej. Staramy się nie rozstawać z powodu spraw niezbyt ważnych.

Jak lubią państwo spędzać wolny czas? Macie wspólne pasje?

-

Jak tylko mamy chwilę wolnego, uciekamy na Suwalszczyznę. Tam na dobre odrywamy się od zgiełku. Chodzimy na długie spacery, a zimą na biegówki - dzięki nim przyrodę widzi się inaczej. Przebiegnięcie się po oblodzonym jeziorze potrafi zmienić perspektywę. Uwielbiamy czytać, podróżować i przyjmować gości. Często wybieramy się tylko we dwoje na krótkie wyjazdy, wtedy oddajemy się wszelkim przyjemnościom.

Pani mąż dużą wagę przywiązuje do wizerunku, wiele wydaje na garderobę. Czy to wspólna słabość?

- Mamy słabość do piękna. Oboje uważamy też, że ubieranie się jest twórcze - w tym sensie jest to wspólna słabość. Lubię wysmakowaną klasykę, ale też odwagę koloru, wzoru, zestawienia, nagromadzenia przeciwieństw, przesadę. Dziełem sztuki jest dla mnie strój ludowy. Ta magia kolorów, a jednocześnie doskonałe proporcje tworzą wysmakowany ornament - jest w tym pewność i siła. To, co stwarza współczesność w odwołaniu do tych wzorów, jest dla mnie odniesieniem.

Poświeciła się pani wychowaniu dzieci. Nie brakuje pani pracy zawodowej?

- Zawsze chciałam mieć dwoje dzieci. Udało się. Franio i Zosia są jeszcze bardzo mali, potrzebują bliskości, obecności. Jest za wcześnie by ich opuścić.

1 2 3 następna.

TopNews - najpopularniejsze materiały WP.PL

TAGI: janusz palikot, ruch palikota, platforma, po, żona, rodzina, miłość, kościół, joanna stanisławska

oceń

105

Podziel się