"Jestem kur... Palikota".

- Palikot może być mesjaszem lewicy, bo wśród wyborców o przekonaniach lewicowych to on dziś cieszy się największą popularnością - mówi w rozmowie z Wirtualną Polską Jerzy Urban, redaktor naczelny tygodnika "Nie", rzecznik prasowy rządu PRL w latach 1981-89. Komentując swoją obecność obok Palikota, podczas wieczoru wyborczego, stwierdził: Janusz Palikot zaprosił mnie na scenę zwycięzców, wyeksponował w reflektorach, to znaczy, że uznał, że mu nie przeszkadzam. A ja jestem jak kurwa, utrzymanka biznesmena, która udaje, że nie istnieje, by nie przynosić kłopotów. Ale jak mój kochanek kupuje mi futro i prowadzi na premierę do opery, to przecież nie będę się opierać - dodał.

Joanna Stanisławska, Agnieszka Niesłuchowska: Leszek Miller stanął na czele klubu SLD. Sztandar czas wyprowadzić?

Jerzy Urban: To mocny człowiek lewicy, dlatego myślę, że świetnie się nadaje do wynoszenia sztandarów. Pewnie szybko mu to pójdzie.


Mówi pan to z satysfakcją?

- Bynajmniej. Po prostu jest to kolejny dowód bezradności lewicy, kręcenia się w kółko, zajmowania się obsadzaniem funkcji wewnątrzpartyjnych, przepychankami. Każda oferta jaką złoży Miller będzie niewiarygodna, bo składał już ich wiele, dobrych i złych, od podatku liniowego przez likwidację dotacji do barów mlecznych i ulg w dojazdach młodzieży do szkół i uczelni. Lewicy potrzebna jest nowa oferta personalna i merytoryczna, żeby ta zanikająca siła polityczna, której praszczura sam zakładałem, reprezentowała czyjekolwiek interesy.

Ryszard Kalisz przegrał. Myśli pan, że bardzo to przeżył? Janusz Palikot stwierdził, że "Rysio to taki typ, który się obraża i trzeba go przytulić".

- Przeciwnie. Pokazał, że się nie obraża, choć w każdej chwili mógł trzasnąć drzwiami.


I pójść do Palikota?

- Nie tylko. Platforma też by go chętnie przytuliła, być może zapewniając mu nawet stanowisko ministra sprawiedliwości czy inną równie honorową funkcję, z czasem nawet sędziego w Sądzie Najwyższym lub Trybunale Konstytucyjnym.


Ma pan o Kaliszu bardzo dobre zdanie.

- Ryszard jest wybitnym, niezwykle pracowitym, lubianym przez media posłem. To człowiek z zasadami a przy tym ciepły i przyzwoity.


A jednak dał się ograć Millerowi jak dziecko.

- Być może w klubie SLD potrzebny jest styl bardziej szubrawczy, może Ryszard jest za miękki. O ile Kalisz nie nadaje się na partyjnego stupajkę, aparatczyka, nie umiałby jak Miller trzymać klubu żelazną ręką, o tyle jest dla lewicy cenniejszym działaczem niż Miller.

Początkowo wszystko jednak wskazywało na to, że to on ma największe szanse zostać szefem klubu.

- To prawda, wydawało się, że nikt nie zagraża jego kandydaturze, ponieważ Miller odżegnywał się od kandydowania. Po cichu jednak toczyła się gra. Zdobywano głosy nawet tuż przed zebraniem klubu. Potem jakiś anioł nawiedził dziewicę Leszka i powiedział mu, że został powołany przez siły wyższe do prowadzenia klubu. Widać, że Miller cały czas robił sobie z tego jaja.

Wskazuje pan na istotne różnice dzielące Kalisza i Millera, a Sławomir Kopyciński, który niedawno przeszedł z SLD do Ruchu Palikota stwierdził, że wybór między nimi jest jak między dżumą a cholerą.

- To chamska odzywka. Pan Kopyciński nie wiedział, co powiedzieć, więc posłużył się wytartym sloganem. W żaden sposób nie uzasadnił tego stwierdzenia, więc nie rozumiem, czemu porównał Kalisza do choroby zakaźnej.


Miller poprowadzi Sojusz ku przepaści?

- To powrót człowieka zgranego i dowód schyłku lewicy. Różne formacje powstają, pną się na szczyt i giną, tak to w polityce bywa. Wydaje mi się, że SLD przeszło ze szpitala, w którym do tej pory było, do hospicjum.

Takiego sformułowania użył pan już w odniesieniu do lewicy kilka lat temu, gdy Sojusz był w lepszej kondycji. Dziś chyba powinien pan powiedzieć, że jest to już życie pozagrobowe.

- To fakt, agonia się przeciągnęła.


Będzie wielki odpływ ludzi z SLD do Ruchu Palikota?

- Trudno powiedzieć. Zdecydują układy i układziki, kumpel pociągnie kumpla do Palikota, inny poseł odejdzie, bo się obrazi na Millera. Powodów takich decyzji jest wiele. Tak czy inaczej, rola klubu SLD się nie zmieni, nawet jeśli stopnieje pod względem liczby posłów.

Miller rozpocznie swoje działania od wyrównania rachunków? Pozbędzie się ludzi, którzy wcześniej go zmarginalizowali?

- Nie sądzę. To nie jest człowiek małostkowy, nie popełniłby takiego błędu, który skutkowałyby umniejszeniem stanu posiadania. Nie liczy się to, kto go w przeszłości blokował, ważne, kto teraz będzie mu przeszkadzał lub kadził. Na lewicy stosunki są wieloletnie i skomplikowane. Np. Aleksander Kwaśniewski, który ma dużo do powiedzenia na lewicy, raz zwalczał, raz popierał Millera.

Teraz jednak namaścił Kalisza, a ten przegrał. Wygląda na to, że rola byłego prezydenta jest mniejsza niż mogłoby się wydawać.

- Nadal uchodzi za człowieka sukcesu, polityka, który jest najbardziej koncyliacyjny, najmądrzej mówi, ma urok osobisty, ale jego rola słabnie.


Dlaczego?

- Jeśli człowiek dystansuje się od czynnej polityki i ustawia w pozycji autorytetu, polityka seniora, to jego bezpośredni wpływ na politykę maleje i będzie maleć.

Z drugiej strony dużo mówiło się, że Kwaśniewski zostanie jeszcze premierem. - "Gazeta Wyborcza" i TVN będą lobbować w tej sprawie - wieścił kiedyś Marcin Dubieniecki. Miller z kolei zapowiedział, że SLD przestanie być partią, którą można sterować. To się uda?

- Wbrew temu, co niektórzy piszą, Kwaśniewski nigdy nie deklarował, że chce zostać premierem. Pod koniec jego drugiej kadencji, proponowałem, żeby abdykował na rzecz marszałka sejmu i stanął na czele SLD, a następnie postarał się o wygraną w wyborach i stanął na czele rządu. Nie zgodził się, czuł się politykiem spełnionym i nie chciał brać udziału w bieżących grach politycznych. Gdyby wtedy podjął inną decyzję, losy lewicy potoczyłyby się inaczej.


Wolałby zostać Sekretarzem Generalnym NATO?

- Tak, wciąż interesują go stanowiska międzynarodowe, ale w kraju żadnej funkcji nie chce i jest w tym konsekwentny.