Gwiazdy i aferzyści w rządzie Tuska.

Dwa lata rządu Donalda Tuska dla niego samego i koalicji są sukcesem, zaś dla opozycji kompletną porażką. Pochwalić trzeba to, że po tym czasie, rząd wciąż ma poparcie, chociaż brakuje mu ważnych i spektakularnych dokonań. Według ekspertów poparcie jest wynikiem tego, że rządy Platformy w odróżnieniu od polityki PiS, są spokojne, a społeczeństwo po prostu nie chce powrotu poprzedniej władzy. Ale czy licząc na słabość opozycji da się budować swoją siłę? Sam premier ocenił pracę swoją i swoich ministrów na "mocną czwórkę", niechętni najchętniej wlepiliby mu dwóję. Najlepszą weryfikacją jest jednak ocena społeczeństwa, a ono wystawiło premierowi i ministrom trójkę.

Na jakie oceny zasłużyli ministrowie powołani przez Tuska? Czy wywiązali się z obietnic, jakie składali na początku i poradzili sobie z zadaniami, jakie przed nimi stały? Rozliczyliśmy każdego ministra i sprawdziliśmy kto w rządzie Tuska okazał się jasno świecącą gwiazdą, a kto tylko go skompromitował i sprawił kłopoty. Zobacz na jakie oceny zasłużyli poszczególnie szefowie resortów! Skala ocen, jaką przyjęliśmy wynosiła od 1 do 5. Nie ocenialiśmy ministrów, którzy swój urząd objęli 14 października 2009 r., po dymisjach związanych z "aferą hazardową".

Grzegorz Schetyna - minister spraw wewnętrznych i administracji

Mocny punkt w ekipie Tuska. Objęcie przez Schetynę MSW zbiegło się w czasie z przystąpieniem Polski do strefy Schengen. Wbrew wielu obawom nasz kraj dobrze zdał ten egzamin. Uznanie należy się Schetynie także za ruszenie z programem budowy i remontów lokalnych dróg, tzw. schetynówek. W obliczu znanego wszystkim stanu polskich dróg, taka inicjatywa to duży krok naprzód. Na uznanie zasługuje również powierzenie większej władzy lokalnym samorządom. Jednak Schetyna nie uniknął i porażek, w tym największej - nieudanego wprowadzenia reformy emerytur mundurowych. Minister nie spisał się też jako stateczne zaplecze dla poszkodowanych w tegorocznych powodziach. Efektownym zaś zakończeniem pracy w MSWiA była dymisja 13 października tego roku, za wystąpienie w aferze hazardowej w roli "Grzesia". Jednak nie wiadomo tak naprawdę, czy minister stracił stołek za faktyczne machlojki czy raczej za bycie zbyt groźną konkurencją dla premiera. Za dobre zarządzanie ważnym ministerstwem stawiamy ocenę dobrą czyli 4.

Waldemar Pawlak - minister gospodarki

Co zrobił Waldemar Pawlak stojąc od dwóch lat na czele ministerstwa? No właśnie - nikt nie wie. Niejasne jest więc też to, za co przyznał pracownikom swojego resortu największe wśród ministerstw premie. W obliczu kryzysu gospodarczego, nie działał w porozumieniu z rządem tylko w opozycji do niego, więc z jego pomysłów nic nie wyszło. Podobnie było z "zamiatającą śmieci pod dywan" inicjatywą unieważnienia opcji walutowych. Ministrowi nie do końca udało się też szumnie zapowiadane wprowadzenie ułatwień dla przedsiębiorców chcących założyć firmę, którzy w tym celu wciąż toną w tonach papierów. No i nadal nie jest dobrze, jeśli chodzi o bezpieczeństwo energetyczne naszego kraju. Mimo dość oczywistych minusów Pawlaka, na pochwałę zasługuje fakt, iż Polska mimo kryzysu odnotowuje wzrost gospodarczy. Nie jest tragicznie, ale za to, że mogłoby być dużo lepiej ministra oceniamy na 3.

Radosław Sikorski - minister spraw zagranicznych

Trzeba przyznać, że Sikorski to jeden z jaśniejszych punktów w rządzie Donalda Tuska. Ministrowi udało się znacznie poprawić relacje Polski z Niemcami i Rosją oraz wynegocjować korzystne dla nas ustalenia ws. pakietu klimatycznego. Dzięki jego zabiegom Polska stała się głównym inicjatorem unijnego programu Partnerstwa Wschodniego i umocniła swoją pozycję w Unii Europejskiej, czego potwierdzeniem było wybranie Jerzego Buzka na szefa Parlamentu Europejskiego. Jednakże nawet Sikorskiemu nie udało się uniknąć błędów. Nikogo nie przekonały tłumaczenia, że USA po to zrezygnowały z tarczy antyrakietowej w Polsce, aby zaproponować nam bardziej korzystny plan obronny. Z kolei utrzymywanie dobrych relacji z Rosją i Niemcami nie tłumaczy braku reakcji MSZ na budowę Gazociągu Północnego. Ogólna ocena, na jaką zasłużył Sikorski i tak wypada na plus czyli 4+.

Andrzej Czuma - minister sprawiedliwości (wcześniej - Zbigniew Ćwiąkalski)

Po obiecujących początkach działalności ministerstwa pod rządami Ćwiąkalskiego nastąpiła totalna kompromitacja po pojawieniu się Czumy. Cele Ćwiąkalskiego były ambitne: reorganizacja prokuratury, usprawnienie sądów, poprawienie efektywności sądów 24-godzinnych, rozdzielenie funkcji ministra sprawiedliwości i prokuratora generalnego, rozwiązanie problemu przeludnienia w więzieniach i ujednolicenie egzaminów na aplikacje prawnicze. Ćwiąkalski zaczął realizować swój plan na tyle dobrze, że nawet stał się jednym z najskuteczniejszych ministrów w rządzie Tuska. I wtedy, na początku tego roku, "przytrafiło się" samobójstwo zabójcy Krzysztofa Olewnika, na którym minister poległ.

Jego miejsce 23 stycznia zajął Andrzej Czuma, zaś wraz z nim przybyły kłopoty. Zaczęło się od niepotrzebnego ujawnienia tajemnicy państwowej o tym, że polski wywiad znał nazwiska porywaczy polskiego inżyniera w Pakistanie. Potem było już tylko gorzej - afera z niespłaconymi w USA długami, podejrzenia o nepotyzm, nierozliczenie w terminie wydatków biura poselskiego, w końcu zlecenie akcji CBA przeciw Jolancie Kwaśniewskiej. W obliczu tylu skandalicznych przewinień, poczynania Czumy, w tym kontynuowanie (dobrej) polityki Ćwiąkalskiego, wprowadzenie kastracji pedofilów czy zaostrzenie kar dla dilerów narkotyków, zginęły pod natłokiem krytyki. Finalnie, kres urzędowania ministra nastąpił w październiku 2009 w wyniku afery hazardowej (do końca Czuma zapewniał, że "Zbigniew Chlebowski i Mirosław 'Miro' Drzewiecki są absolutnie niewinni"). Za samą pracę Czuma nie zasłużył na naganę. Ale trudno dystansować się od jego poczynań, które ośmieszyły jedną z ważniejszych funkcji w państwie. Dlatego za całokształt przyznajemy Czumie 2.

Bogdan Klich - minister obrony narodowej

Minister, który nie ma posłuchu ani u ludzi, którymi kieruje, ani wśród społeczeństwa. Największy minus należy się Klichowi nie tyle za wysłanie polskich żołnierzy do Afganistanu (co zaplanował poprzedni rząd) , ale za stan uzbrojenia, z jakim ich wysłano. Stan tak fatalny, że doprowadził niemal do buntu w polskiej armii. Wszystko dlatego, że ktoś darzony większym zaufaniem społecznym od ministra (gen. Waldemar Skrzypczak) powiedział głośno o tym, o czym minister nie chciał wiedzieć. Mimo braku pieniędzy na niezbędny sprzęt, Klich nie potrafił obronić swojego resortu przed cięciami budżetowymi i to MON najbardziej ucierpiało w wyniku rządowych oszczędności. W obliczu tak wielu zarzutów decyzje dobre - wycofanie wojsk z Iraku oraz likwidacja poboru i profesjonalizacja armii - nie robią już tak wielkiego wrażenia. Słaby minister na czele ważnego ministerstwa nie zasłużył nawet na dostateczny. Ocena: 2+.

Jan Vincent-Rostowski - minister finansów

Gdy globalny kryzys gospodarczy zaglądał głęboko w oczy krajom zamożnym, minister przekonywał, że Polsce katastrofa nie grozi. Nikt mu nie wierzył, choć okazało się, że miał rację. Dzięki jego zabiegom oraz optymistycznej propagandzie, Polska stała się w 2009 r. jedyną zieloną wyspą w Europie, która zamiast spadku zanotowała wzrost PKB. Sukces w walce z kryzysem Rostowski okupił jednak rekordowym w historii deficytem budżetowym na rok 2010, wynoszącym ponad 52 mld zł - i to przy założeniu, że zgodnie z planem pójdzie prywatyzacja spółek skarbu państwa (co, patrząc na dotychczasowe postępy, jest mocno wątpliwe). Rekordowy deficyt przełożył się z kolei na odsunięcie marzeń o szybkim wprowadzeniu Polski do strefy euro. Według opozycji, Rostowski to jeden z najgorszych członków rządu. Naszym zdaniem zasłużył na ocenę 3+, bo jednak obrona kraju przed kryzysem to duże osiągnięcie.

Ewa Kopacz - minister zdrowia

Wiadomo było, że osoba obejmująca jeden z najważniejszych resortów, nie będzie miała łatwego zadania. Czekała ją konfrontacja z domagającymi się większych pensji lekarzami oraz kompleksowa reforma służby zdrowia, w tym prywatyzacja szpitali, a przede wszystkim - ułatwienie pacjentom dostępu do usług i poprawa ich jakości. Minister Kopacz nie udało się w zasadzie nic poza podwyższeniem części lekarskich uposażeń i przekształceniem w spółki pojedynczych placówek medycznych. Do tej pory brak ustawy, która postawiłaby na nogi od dawna kulejącą polską służbę zdrowia. Do tego doszła świńska grypa i problem szczepionek, których rząd nie chce kupić, a Kopacz nie potrafi przekonująco wytłumaczyć - dlaczego. Na plus minister zdrowia można zaliczyć powołanie rzecznika praw pacjenta. Aktywność Kopacz - duża, efektywność - mała. Ocena: 3.

Cezary Grabarczyk - minister infrastruktury i gospodarki wodnej

Grabarczyk zasłużył na pozytywną ocenę już choćby za jedną rzecz, która przez lata nie udawała się jego poprzednikom. Mimo słabych początków, mając w końcu nóż na gardle, minister pchnął do przodu budowę autostrad i dróg ekspresowych, wykorzystując przy tym środki unijne. I choć wciąż mamy opóźnienia, to dzięki zmianie utrudniających przetargi przepisów Grabarczykowi udało się podpisać wszystkie umowy zaplanowane do końca tego roku. Dużo gorzej ma się jednak sprawa kolei. Miały być remonty, nowe dworce i prywatyzacja PKP a na razie są tylko remonty i to też w stanie średnio zaawansowanym. Z kolei na Euro 2012 zamiast nowego Dworca Centralnego w Warszawie będzie odmalowany stary Dworzec Centralny. Wciąż nie jest też w Polsce najlepiej z infrastrukturą, umożliwiającą odbieranie szerokopasmowego internetu i - mimo zapowiedzi zmian - Grabarczykowi na razie nie udało się tej sytuacji zmienić. Za całokształt twórczości ministrowi przyznajemy 3+.

Aleksander Grad - minister skarbu państwa

Zapowiadało się nieźle. Gradowi udało się rozwiązać grożący poważnymi konsekwencjami dla budżetu państwa spór z Eureko. Jednak potem było już tylko gorzej. Prywatyzacja spółek skarbu państwa nie szła tak dobrze, jak powinna. Najbardziej spektakularnie i być może też niezgodnie z prawem (prokuratura sprawdza) wyszła oczywiście próba prywatyzacji stoczni. Inwestycji mieli dokonać (nie wiadomo, czy w ogóle istniejący) Katarczycy, przez których Grad nieomal stracił stołek (i do tej pory nie ma dobrego wytłumaczenia, dlaczego tak się nie stało). Do tego doszło ogromne zamieszanie w TVP, będącej jedyną spółką skarbu państwa, nad którą właściciel nie ma kontroli. Aleksandra Grada bezwzględnie można zaliczyć do najgorszych ministrów Tuska - wlepiamy mu 2+.