Wszystkie sztuczki Tuska.

Uważam Rze | dodane 2011-11-21 (11:33)

fot. PAP / Paweł Supernak Donald Tusk

Donald Tusk wielkie i słuszne cele zawarte w exposé postawił przed ekipą średniaków.

Dzisiejszy Donald Tusk zaraz po wyborach wypuścił w Polskę sugestię, że tym razem będzie inaczej niż zwykle. Że rozumie powagę chwili.

Kiedy przekonywał swój klub do poparcia Wandy Nowickiej kandydującej na wicemarszałka Sejmu, opowiadał posłom PO, jak to partia Palikota może stać się kluczem do przyjmowania kontrowersyjnych projektów wbrew PSL-owskiemu koalicjantowi. Równocześnie z zaskakującą pokorą zdawał się znosić pouczenia prezydenta Komorowskiego. Obiecał mu wręcz przy podawaniu rządu do dymisji, że teraz będzie już działał na serio.

Skrócił wszelkie terminy związane ze zmianą władzy. Wyczekiwane przez wszystkich exposé miało stać się apogeum nowej tendencji.

I w jakiejś mierze było. Po rytualnych ogólnikach Tusk przeszedł od razu do naprawy publicznych finansów. Zamiast wyliczanki dziedzin zafundował nam mocne deklaracje antykryzysowe.

I wprawdzie ułatwił sobie sprawę, przypominając o wzroście gospodarczym przez ostatnie cztery lata, ale już nie o tym, że Komisja Europejska uważa nas dziś za kraj zagrożony kryzysem publicznych finansów. Nawet oblężony przez dziennikarzy na sejmowym korytarzu Jarosław Kaczyński rzucił z sarkazmem: „Zręczne przemówienie”.

Przedłużenie wieku emerytalnego i ograniczenie emerytalnych przywilejów, ostrożna reforma KRUS, likwidacja niektórych ulg podatkowych (choć w najmniejszym stopniu kosztem polityki pronatalistycznej ) i ogólnikowa zapowiedź odchudzenia administracji to niektóre z propozycji. Także – choć trudno to nazwać reformą – częściowe podniesienie składki rentowej. Wszystko wypowiadane tonem prawd bolesnych, lecz oczywistych. Przyozdobione mocną retoryką równościową i prorodzinną. Naturalnie PiS zaatakuje, już atakuje poszczególne bolesne cięcia. Ale z tym językiem walczyć będzie mu trudno.

Tyle że to „zręczne przemówienie” nastąpiło po poprzednim dniu. A wtedy Tusk zdawał się ze wszystkich drwić, formując swoją ekipę. Wielkie cele stawiane są przed ekipą średniaków.

Słusznie pouczył dziennikarzy, że rządzą politycy, a nie eksperci i że nie należy od ministrów wymagać stażu w specjalności, którą mają się zajmować. A jednak uczynienie ze Sławomira Nowaka specjalisty od dynamizowania kolei wygląda na przedni dowcip. Nie ze względu na kwalifikacje formalne zawodowego polityka, ale cechy jego charakteru i dorobek. To nie jest twardziel wgryzający się zębami w beton. To człowiek, którego największym osiągnięciem były opowieści o geniuszu lidera. A to koleje były czułym punktem, piętą achillesową rządu i całego procesu modernizacji.

I to tylko jeden z przykładów. Sympatyczna i inteligentna, ale kompletnie niedoświadczona posłanka Joanna Mucha o tym, że ma się użerać z takimi ludźmi jak prezes Kręcina, dowiedziała się dzień przed ogłoszeniem tego opinii publicznej.

Owszem, Tusk wykazał się ludzką twardością, ale służącą jedynie jego własnej satysfakcji. Chwalił publicznie Krzysztofa Kwiatkowskiego i niepotrzebnie go upokorzył. We wtorek ten młody, obiecujący polityk opowiadał wszystkim po spotkaniu z premierem, że zostaje w rządzie. W środę dowiedział się od znajomych, że ten premier go nie chce.

Naturalnie obiektem najbardziej brutalnej akcji Donald Tusk uczynił Grzegorza Schetynę. Czym jest spowodowana ta konsekwentna wrogość, trudno dociec. Może realnymi podejrzeniami o nielojalność, a może starym motywem przedstawianym kiedyś przez Ludwika Dorna: najmocniej nienawidzi się tych, których raz się skrzywdziło.

1 2 3 następna.

TAGI: donald tusk, expose, rząd, premier, kryzys, oszczędności

oceń