Kto, zamiast Tuska, wystartuje na prezydenta?.

Donald Tusk wciąż waha się, czy wystartować w wyborach prezydenckich. Jeśli nie on, to kto z PO? Jak wynika z sondy Wirtualnej Polski, największym poparciem cieszy się Janusz Palikot, z 24-procentowym poparciem. Kolejne miejsca zajmują Bronisław Komorowski (23%) i Radosław Sikorski (19%). – Palikot miałby bardzo duże problemy ze zwycięstwem nawet gdyby stanął przeciwko Lechowi Kaczyńskiemu w drugiej turze. Polacy mogą zaakceptować klauna na poboczu polskiej polityki, ale nie na jej szczycie – komentuje dla WP dr Rafał Chwedoruk z Uniwersytetu Warszawskiego. Uważa, że Tusk jest wręcz zmuszony kandydować w wyborach prezydenckich, gdyż jest to dla niego jedyna forma awansu.

O rezygnacji Tuska z udziału w wyborach na urząd prezydenta mówi się od dawna. Najbliższe otoczenie premiera, pisze „Polska”, donosi, że premier wciąż się waha, a zmienić zdanie może nawet w ostatniej chwili. Tydzień temu, przed wyjazdem na narty, Tusk miał powiedzieć, że na 90% nie będzie kandydował. Uzasadnieniem takiego postanowienia ma być przekonanie, że jako premier jest w stanie zrobić więcej dla Polski.

Tym, co powstrzymuje premiera przed podjęciem wiążącej decyzji, jest brak alternatywnego kandydata PO. Tuska, w walce o fotel prezydencki, mógłby zastąpić Bronisław Komorowski. – Problem w tym, że premier nie jest do niego przekonany – mówi w rozmowie z "Polską" jeden z bliskich współpracowników Tuska. Jak wynika z sondażu przeprowadzonego na zamówienie byłego ministra z kancelarii premiera, Rafała Grupińskiego, spore szanse na pokonanie każdego potencjalnego kandydata, łącznie z Włodzimierzem Cimoszewiczem i Andrzejem Olechowskim, miałby szef Parlamentu Europejskiego, Jerzy Buzek. Temu jednak wcale nie uśmiecha się uczestnictwo w wyborach. Kolejną wymienianą osobą jest obecny szef MSZ, Radosław Sikorski. Jednak, donosi gazeta, premier również do niego nie ma zaufania. Zaufanie ma za to do Hanny Gronkiewicz-Waltz, ale ta na razie o fotelu prezydenckim nie myśli, bo, przynajmniej w sondażach, ma zapewnioną prezydenturę Warszawy na drugą kadencję.

Udział premiera w wyścigu o fotel prezydencki skrytykował m.in. Lech Wałęsa. - Donald Tusk nie powinien startować w wyborach prezydenckich, dlatego, że rządzenie idzie mu na trzy plus – powiedział były prezydent. Kto ostatecznie wystąpi z ramienia partii dowiemy się najprawdopodobniej w przyszłym tygodniu. Czy Tusk zdecyduje się na uczestnictwo w wyborach, a jeśli nie, to kto byłby najlepszym kandydatem z ramienia PO, zapytaliśmy dr. Rafała Chwedoruka, politologa z Uniwersytetu Warszawskiego.

Anna Kalocińska: Tusk, według sondażu GW z 13 stycznia, może liczyć na 35-procentowe poparcie Polaków. To dużo więcej niż Lech Kaczyński z 18-procentowym poparciem. Mimo to premier się waha. Czy Pana zdaniem powinien startować w wyborach?

Dr Rafał Chwedoruk: – Powiedziałbym, że Donald Tusk jest wręcz zmuszony kandydować. Jedyną bowiem formą awansu dla niego i dalszych sukcesów jest właśnie fotel prezydencki. Byłoby dość zaskakujące, gdyby najważniejszy polityk największej w Polsce partii, zajmujący przy aprobacie społecznej stanowisko premiera, nie uczestniczył w walce o stanowisko pochodzące z wyborów powszechnych.

Porażka Tuska z roku 2005 powoduje też, że kolejne poważne niepowodzenie może być początkiem końca jego kariery politycznej. Brak udziału w wyborach, przynajmniej przez część opinii publicznej, mógłby zostać odebrany w kontekście spraw związanych z aferą hazardową.

Może po prostu Tusk boi się starcia z Lechem Kaczyńskim? Z sondażu GW z 19 stycznia wynika, że pracę Lecha Kaczyńskiego chwali 30% Polaków (pięć punktów procentowych więcej niż w grudniu), krytyków jest 58% (trzy punkty procentowe mniej).

– Nie sądzę, żeby to było powodem wahań premiera. Choćby z tego powodu, że, bez względu na wydarzenia ostatnich miesięcy, Tusk zachowuje w miarę stabilną przewagę nad Lechem Kaczyńskim. Nie widać też, by jakaś trzecia siła polityczna mogła zmienić tutaj układ sił. Wątpliwości Tuska może tłumaczyć megalomania wśród polskich polityków. Szczególnie przed wyborami prezydenckimi lubią się oni podpisywać pod tym, co w 95 r. powiedział Lech Wałęsa: „Nie chcę, ale muszę”. Udają, że w zasadzie nie zależy im na zaszczytach, że są skromni i najchętniej pracowaliby na niskim stanowisku, o ile przysłużyłoby się to dobru Polski. No ale skoro tylu wybitnych Polaków ich o to prosi – mówią przed wyborcami – to nie mogą odmówić.

Drugim uzasadnieniem obecnego zachowania Tuska jest sprawa afery hazardowej. Może odczuwać nie tyle obawę przed gwałtownym wzrostem popularności Lecha Kaczyńskiego, co przed tym, że sam stałby się swoistym „rannym politykiem”. W tym sensie, iż nieustannie byłby atakowany przez wszystkich ws. afery hazardowej i przecieku. Nawet gdyby został prezydentem, to nad jego prezydenturą unosiłby się nadal ten cień, dużo poważniejszy od tego, z którym borykał się Aleksander Kwaśniewski w kwestii wykształcenia. W przypadku Tuska ten cień przeszłości byłby dużo poważniejszy. Rola prezydenta, który nie cieszyłby się w państwie bezwzględnym autorytetem, nie miałaby sensu.