Skandale pedofilskie w Kościele to spisek masoński?.

W ostatnich tygodniach Niemcy żyją skandalem w związku z wykorzystywaniem seksualnym dzieci i młodzieży przez duchownych. To kolejna fala afer pedofilskich z udziałem księży po głośnych sprawach z Irlandii i USA. Może to jakiś spisek? Ostatnio przecież masoni ogłaszali, że będą walczyć o prawdziwie świecką Unię Europejską.

Czy to aby nie kolejny atak wymierzony w Kościół? Kolejny atak cywilizacji śmierci? Chyba nie tym razem. Bo oto za Odrą „atakują Kościół” sami katolicy. Ekumeniczny ruch „Wir sind die Kirche” okazał się na tyle bezczelny by głosić, że to nie hierarchia, nie biskupi, ale właśnie oni – oddolna sieć wiernych - to prawdziwy Kościół. I to oni domagają się ujawnienia winnych, ukarania ich, zadośćuczynienia ofiarom i zapobiegania kolejnym przypadkom.

A chyba jest czemu zapobiegać – telefon zaufania dla ofiar duchownych, którym frywolny Eros pomylił się z chrześcijańską Agape dzwoni ponoć bez przerwy. Gimnazjum jezuickie w Berlinie, pallotyni w Rheinbach, znowu jezuici w Hamburgu, seminarium kapucynów w Burghausen, szkoła przyklasztorna w Ettal no i wreszcie Ratyzbońskie Wróbelki - słynny chłopięcy chór katedralny, którym w stosownym czasie dyrygował brat papieża Georg Ratzinger. Wszędzie tam dochodziło do „nadużyć”, lecz sprawy najczęściej się przedawniły.

Kościół w Niemczech już w 2002 roku zadeklarował „zero tolerancji”, pomoc ofiarom, poradnie, czasem nawet wsparcie finansowe, bezwzględne ściganie prawem kościelnym i powszechnym, separację podejrzanych duchownych od dzieci. I co? Niewiele. Oskarżonych wciąż przenoszono na emeryturę („z powodów zdrowotnych”), a pewien ścigany proboszcz mógł po kilku latach znów pracować z dziećmi.

Teoria przeniesienia podpowiada, że wszystkiemu może być winien celibat - „no bo jak chłop z babą nie może...” Nie w tym jednak rzecz. Obok szkół katolickich, przykościelnych chórów i seminariów do niesławnej listy przybytków seksualnej przemocy dołączyły też szkoły świeckie, w tym koedukacyjne – gimnazjum w Homburgu i duma „pedagogiki reformowanej” prywatna szkoła w Ober Hambach (to tam nauczyciele zabierali na weekendy uczniów jako „seksualnych służących”). O co zatem chodzi?

Chodzi o instytucję. A precyzyjniej – o korporację. Grupę ludzi, których łączy wspólny interes, przekonania, poczucie wielkiej wartości tego, co robią, spojonych ścisłą hierarchią. Solidarnych i zarazem święcie przekonanych, że na zewnątrz czyha wróg – nie ważne czy to szatan, cywilizacja śmierci, „Gazeta Wyborcza” czy inni cykliści. Duch korporacji sprawia, że co by się wewnątrz nie wydarzyło, należy sprawę wewnątrz rozwiązać – np. przenieść „brata w posłudze” do nieco odleglejszej parafii albo posłać na dawno zasłużoną emeryturę. A szumnie deklarowana „orientacja na ofiarę”? No cóż, w końcu ksiądz też padł ofiarą... swej grzesznej skłonności.

Korporacyjna solidarność to problem nie tylko Kościoła. W przypadku elitarnej Odenwaldschule to ministerstwo kultury landu Hesja przez całe lata tuszowało sprawę. W Polsce to zazwyczaj posłowie grzmią najgłośniej, że oto szkaluje się Matkę Naszą – państwo czuje się tarczą i mieczem Kościoła i trudno dziś liczyć, że zabierze się nagle za jego kontrolę – o naprawie nie wspominając. Może jednak Kościół powinien przyjąć pomoc z zewnątrz w walce z ewidentnym problemem? Wiadomo już, że papieskie wyrazy „rozczarowania, żalu i gniewu” nie wystarczą – że pewnie konieczna będzie zgoda na kontrole zewnętrzne, na terapeutów, lekarzy i prawników z innym glejtem niż papieski.

Być może uda się znieść obowiązującą w Niemczech zasadę przedawnienia przestępstw seksualnych. Ponieważ niepokornych wiernych trudno dziś spalić na stosie, żądań „oczyszczenia” będzie coraz więcej, oby nie tylko w Niemczech. Przede wszystkim jednak – żądań reform, większej przejrzystości i partycypacji. A jeśli nie, to przynajmniej związania hierarchii odpowiedzialnością. Tak aby dyrygent kościelnego chóru nie mógł tłumaczyć, że „nic nie wiedział”, choć jego wychowanków dręczono tam przez 15 lat. Jest cień szansy na to, że reformy przyjdą z góry, wymuszone od dołu.

Michał Sutowski (Krytyka Polityczna) dla Wirtualnej Polski