Tajemnice Bronisława Komorowskiego.

Bronisław Komorowski na początku lat 90. był wiceprezesem Rady Fundatorów Fundacji Kultury w Wojsku „Artwoj”. W tym czasie fundacja podpisała umowę na dzierżawę automatów do gier, które trafiły do jednostek wojskowych. O związkach obecnego marszałka sejmu z „Artwojem” można dowiedzieć się jedynie z akt rejestrowych – tego fragmentu życiorysu nie ma w oficjalnych biogramach Bronisława Komorowskiego.

Fundacja została założona 26 marca 1990 r. w celu m.in. wspierania kultury w wojsku, a jej siedziba mieściła się przy ul. Batorego. Nadzór nad nią sprawował minister obrony narodowej, którym wówczas był gen. Florian Siwicki. Władze fundacji stanowiły: zarząd oraz Rada Fundatorów, której wiceprezesem został Bronisław Komorowski, ówczesny wiceminister obrony narodowej ds. wychowawczo-społecznych. W „Artwoju” działał także aktor Maciej Rayzacher, obecnie członek komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego – kandydata Platformy Obywatelskiej na urząd Prezydenta RP.

Automaty do gier w wojsku

W czasie gdy Bronisław Komorowski zasiadał w Radzie Fundatorów „Artwoju”, fundacja podpisała umowę na dzierżawę automatów do gier z belgijską firmą „Seeben”. „(...) Automaty są rozwożone do jednostek wojskowych, które wyraziły chęć dysponowania tymi maszynami, a pieniądze uzyskane ze sprzedaży żetonów ostatecznie zasilać będą rozwój kultury w tych właśnie jednostkach (...)” – czytamy w protokole z posiedzenia Rady Fundatorów.

Rozprowadzanie automatów do gier w jednostkach wojskowych było jednym z ważniejszych celów „Artwoju” – z akt znajdujących się w Krajowym Rejestrze Sądowym wynika, że koszty z tytułu automatów wykazywane były do 2000 r.

Wydzierżawienie automatów do gier, które później trafiły do jednostek wojskowych, było możliwe dzięki pieniądzom, jakie fundacja uzyskała na prowadzenie działalności gospodarczej.

„Na rozruch działalności gospodarczej Fundacja uzyskała – decyzją Ministra Obrony Narodowej – pożyczkę w 1990 r. w wysokości 30 milionów złotych i w 1991 r. w wysokości 3 miliardów złotych z centralnego rachunku nadwyżek działalności pozabudżetowej. Obie pożyczki zostały całkowicie spłacone do końca 1992 roku z dochodów z działalności gospodarczej (ostatnia rata w grudniu 1992 r)” – czytamy w sprawozdaniu z działalności Fundacji.

Przychody z działalności gospodarczej fundacja „Artwoj” uzyskiwała z eksploatacji automatów do gier, pośrednictwa i organizacji usług lotniczych dla celów gospodarczych i prowadzenia wspólnych przedsięwzięć z podmiotami krajowymi i zagranicznymi. Fundacja posiadała także akcje i udziały w spółkach handlowych, m.in. w Porcie Lotniczym Wrocław oraz w Centrum Handlowo-Przemysłowym Wschód-Zachód. Udziałowcami tej ostatniej – oprócz fundacji „Artwoj” – była m.in. Polsko-Radziecka Izba Handlowo-Przemysłowa oraz Izba Handlowo-Przemysłowa Rosji, a prezesem Ryszard Grabas, były I sekretarz Ambasady PRL w Moskwie.

Fundacja „Artwoj” zarabiała również na wynajmie lokali, które wcześniej wydzierżawiała od wojska. Nie ma wątpliwości, kto był głównym beneficjentem tandemu fundacja–armia. W jednym z dokumentów „Artwoju” czytamy:

„(...) Przedstawiciel Szefostwa Służby Zakwaterowania i Budownictwa Głównego Kwatermistrzostwa – płk Prokopiuk wyraził opinię, iż Fundacja – poprzez podnajmowanie lokali innym firmom – czerpie ogromne zyski kosztem Szefostwa SziB Garnizonu Stołecznego (wynajmowanych według bardzo niskich stawek czynszowych, a 10 proc. zysków z lokali przeznaczonych dla Szefostwa jest kwotą zbyt mało znaczącą, by mówić o korzyściach dla wojska”.

Fundacja „Artwoj” oprócz wspomnianej pożyczki dysponowała wojskowymi nieruchomościami i lokalami.

Sprawa wydawania pieniędzy przez „Artwoj” została poruszona w Sejmie. 17 listopada 1994 r. poseł Unii Demokratycznej Julisz Braun stwierdził: „Fundacja Kultury w Wojsku Artwoj uzyskane dochody przeznaczyła na finansowanie darowizn oraz na upominki i nagrody dla osób fizycznych związanych z fundacją”.