Ochrona zdrowia? To strata czasu.

W polskim systemie ochrony zdrowia nastąpiła kumulacja złych zdarzeń. Brak możliwości zaszczepienia się obywateli przed świńską grypą, strajki pielęgniarek i lekarzy. Zafundowanie przez minister zdrowia pustki w koszykach świadczeń. Złe przepisy w obowiązującej od 4 listopada ustawie na temat zmiany zarządzania świadczeniami opieki zdrowotnej, które są finansowane ze środków publicznych - wylicza Ireneusz Kwiatkowski, Internauta wp.pl.

Do tych niefortunnych zdarzeń należy dodać widoczną już klęskę programu firmowanego przez rząd "Ratujmy polskie szpitale". Poza tym, niepłacenie przez NFZ szczególnie szpitalom za tak zwane nadwykonania świadczeń, doprowadziło do odwoływania operacji z powodu wyczerpania się pieniędzy pochodzących z kontraktów. Wreszcie ogłoszone w końcu października przez prezesa NFZ przewidywane w tym roku niższe przychody ze składek na ubezpieczenia zdrowotne o ponad 1,8 miliarda złotych od planu pierwotnego z września 2008 roku. Prezes NFZ zapowiedział, że w przyszłym roku sytuacja finansowa NFZ ulegnie jeszcze większemu pogorszeniu. Według szacunków NFZ nakłady na finansowanie świadczeń zdrowotnych będą mniejsze o ponad 1,5 miliarda niż wynika to z szóstej już wersji zmiany planu na rok bieżący.

Plan dwuletni

Wymienione wcześniej złe zdarzenia skumulowały się z drugą rocznicą rządów Platformy Obywatelskiej wespół z Polskim Stronnictwem Ludowym, na czele z minister zdrowia Ewą Kopacz i premierem Donaldem Tuskiem. A przecież warto przypomnieć, że Donald Tusk w swoim sejmowym expose, jako działanie priorytetowe, zapowiedział reformę systemu ochrony zdrowia. Premier zaprosił do realizacji tego zadania wszystkich ponad politycznymi podziałami z minister zdrowia na czele uznając, że jest to wielkie narodowe zadanie. Niestety ten dwuletni czas pokazał, że były to tylko wyborcze, propagandowe obietnice premiera.

Batalia rządu ministra zdrowia i premiera o uchwalenie pakietu kilku ustaw, na czele z ustawą o zakładach opieki zdrowotnej, zakończyła się porażką pod koniec 2008 roku. Zdaniem rządzących tych sześć projektów ustaw poselskich, a nie rządowych, ze względu na celowe pominięcie procedur legislacyjnych, miało naprawić polski system opieki zdrowotnej. Na szczęście najważniejszą z nich, ustawę o zakładach opieki zdrowotnej, zawetował prezydent, a sejm utrzymał to weto. Już samo ich procedowanie było obarczone grzechami z przeszłości. Głównie chodziło o nadanie szybkiego tempa pracom parlamentarnym, bez uwzględniania istotnych, ustrojowych i systemowym uwag zgłaszanych przez związki zawodowe, organizacje korporacyjne, pracodawców, a także opozycję parlamentarną.

Czy rząd uczy się na błędach?

Na zaproponowane w projektach ustaw reformatorskie racje wyłączność miała minister zdrowia - Ewa Kopacz oraz parlamentarzyści Platformy Obywatelskiej i Polskiego Stronnictwa Ludowego. Porażka niewiele nauczyła rządzących. Minister zdrowia ogłosiła rządowy plan "B", który miał być quasi ratunkiem dla polskich szpitali. Nowy plan zaproponowano w zamian za odrzucenie przez sejm ustawy o przekształcenie ich z publicznych zakładów opieki zdrowotnej na niepubliczne spółki prawa handlowego. To działanie rządu już wówczas udowodniło, że realizacja reformy w ochronie zdrowia, jako wielkiego narodowego zadania zapowiadanego w expose przez premiera, nie była i nadal nie jest możliwa ponad podziałami politycznymi.

Czas mija. Z dnia na dzień pogarsza się sytuacja funkcjonowania i finansowania systemu ochrony zdrowia. Systemem wstrząsają strajki, głodówki, zamknięcia oddziałów szpitalnych, egzekucje komornicze, ostre, krytyczne oświadczenia związków zawodowych i organizacji korporacyjnych lekarzy, pielęgniarek oraz Konfederacja Pracodawców Polskich.

Pogarsza się sytuacja finansowa NFZ. W konsekwencji zmniejsza się znacznie kwota dopływu środków pieniężnych do systemu. Minister zdrowia przeszła na ręczne sterowanie systemem finansowania szpitali. Organizuje spotkania z dyrektorami szpitali w poszczególnych województwach, z których tak naprawdę nic nie wynika dla poprawy podległych im jednostek. Pieniędzy w systemie nie przybywa. Z pewnością natomiast rosną koszty tych spotkań i strata czasu kadry zarządzającej. W tym samym czasie, prezes NFZ informuje, że 4,2 miliardy zł mogą poprawić tegoroczną sytuację finansową w zakresie finansowania świadczeń zdrowotnych bez zaciągania kredytu bankowego, przez nadwyżki czyli oszczędności z lat poprzednich.

A więc z jednej strony jest nadwyżka, z drugiej zaś walka dyrektorów szpitali o wypłatę przez NFZ znacznych środków pieniężnych za nadwykonania świadczeń ponad zakontraktowane. Dotyczy to zaległości w płatnościach NFZ za wykonane świadczenia w latach poprzednich i brak środków na ich sfinansowanie w bieżącym roku. Po stronie czynników tworzących wygospodarowaną nadwyżkę pieniężną w NFZ, wymienić trzeba w szczególności, rezultaty złych zasad, metod i warunków kontraktacji świadczeń pomiędzy NFZ, a świadczeniodawcami. Miało to decydujący wpływ na ograniczenie płatności za świadczenia przez NFZ, a w konsekwencji wydłużające się kolejki chorych do szpitali, sanatoriów i specjalistów. Oczywiście poza tym, nadwyżkę też częściowo kontestują zadłużenia powstałe w szpitalach lub pogorszenie się ich sytuacji finansowej.