"Sądziłem, że możemy wszystko zrobić szybko i zaje...".

W 1989 roku pojawił się wielki optymizm i stwierdziliśmy, że wszystko możemy zrobić szybko, zajebiście i za chwilę tu będzie tak, jak w Anglii czy w Ameryce – opowiada Wirtualnej Polsce Muniek Staszczyk z zespołu T.Love. Zapraszamy do kolejnej części na temat zmian, jakie nastąpiły w Polsce po 1989 roku, poświęconą rozrywce.

W roku 1989 rozpadał się zespół T.Love. Na początku lat 90. rozpoczął się w Polsce cały ten show biznes i choć nigdy nie czułem się specjalnie jego częścią, to po przełomie roku 1989 to się zmieniło. Pojawił się wielki optymizm i stwierdziliśmy, że wszystko możemy zrobić szybko, zajebiście i za chwilę tu będzie tak, jak w Anglii czy w Ameryce. Oczywiście myliliśmy się.

Przełom roku 1989

Nie do końca się czuję człowiekiem estrady i rozrywki, bo początki T.Love nie miały z tym związku. Rok 1989 to był czas, gdy mój zespół umierał. Byliśmy wówczas bardzo zmęczeni. Z wydaniem płyt w PRL-u były duże kłopoty. Pierwsza połowa lat 80. związana była z walką z cenzurą. Rok 1989 to był dla mnie koniec pewnego etapu, bo mój zespół rozpadł się w połowie roku. Takie zespoły jak nasz, które zaczynały od grania w garażu, wówczas nie mogły zarejestrować płyty normalnie tak, jak teraz. Nagrywasz płytę, jedziesz w trasę, wracasz, nagrywasz kolejną płytę, a potem znowu koncertujesz – to teraz tak wygląda, ale dawniej to zupełnie inaczej działało. Na wydanie płyty czekało się mniej więcej rok, a żeby w ogóle ją nagrać, to był duży problem – były czynniki biurokratyczne i to już nie była nawet kwestia cenzury, bo choć ona istniała, to pod koniec epoki PRL-u to wszystko się sypało.





Nie mieliśmy wówczas świadomości, że za naszego życia rzeczywistość zmieni się w taki sposób. Rok 1989 objawił się jak z kosmosu. W roku 1988 nagraliśmy drugą naszą płytę, ale pierwszą studyjną. Nazywała się „Wychowanie” i czekała rok na wydanie, do dziś nie wiadomo z jakich powodów. To tyle trwało z powodu tego systemu, który nie żył, ale jeszcze się trzymał. Wtedy właśnie postanowiłem rozwiązać zespół, byłem zmęczony już tym wszystkim. Wyjechałem do Londynu – nie miałem żadnej kasy z muzyki, a właśnie urodziło mi się pierwsze dziecko. Pierwsze wybory odebraliśmy z wielką radością, choć ciągle u władzy byli politycy, którzy nas mocno wkurwiali typu Jaruzelski, Kiszczak. Pod koniec czerwca 1989 roku wyjechałem i całą rewolucję Wschodu oglądałem z perspektywy Zachodu.

Początek show biznesu w Polsce

Wróciłem do Polski, gdy był już u nas rząd Mazowieckiego, a w Berlinie runął mur. Chciałem wskrzesić zespół, bo nie umiałem żyć bez muzyki. W Londynie napisałem piosenkę „Warszawa”, która później stała się hitem. Od roku 1990 zaczął się w Polsce nieśmiało rozwijać rynek muzyczny, który na początku był jeszcze strasznie siermiężny. Wtedy zaczął się cały ten show biznes i choć nigdy nie czułem się specjalnie jego częścią, a szczególnie w latach 80., to w 90. to się zmieniło. Z zespołu garażowego, jak „Kult”, nagle staliśmy się pierwszą ligą. Gdy pojawił się Balcerowicz i wolny rynek, to ludzie zaczęli jeździć na Zachód, przywozili banany i sprzedawali je potem na ulicach. Nie był to jeszcze kapitalizm, tylko manufaktura. W Polsce pojawił się wielki optymizm. Stwierdziliśmy, że wszystko możemy zrobić szybko, zajebiście i za chwilę tu będzie tak, jak w Anglii czy w Ameryce. Oczywiście myliliśmy się.

Różnica polegała na tym, że nagranie płyty nie stanowiło już problemu. Pojawiły się wytwórnie prywatnie i różne dzikie, ale nie były jeszcze regulowane prawa autorskie. Początek lat 90. to był z jednej strony taki piękny czas, bo wszyscy byli strasznie nakręceni tą wolnością, a z drugiej strony początek budującego się rynku muzycznego. Nie było aż tylu medialnych idiotyzmów, jakiś tam idol, sripol, Eurowizja. Różnica była ogromna, bo zmieniły się zarobki i ludzie zaczęli zarabiać normalne pieniądze.

Pierwsze pieniądze z grania

Ja sam założyłem zespół w roku 1982, a pierwsze odczuwalne pieniądze z muzyki zarobiłem 10 lat później. Zacząłem zarabiać w latach 90., grając w 80. już jako muzyk w miarę znany. To był zupełny przeskok. Muzyka stała się również moją pracą. Wcześniej mieliśmy co najwyżej na browar, nie mieliśmy na instrumenty, więc graliśmy na czeskich gitarach. Wtedy z pięć osób w Warszawie miało dobre gitary. Wolność pojawiła się również w stacjach radiowych, gdzie można było usłyszeć Iggy Popa czy „The Clash”, co oczywiście później się zmieniło. W roku 1993 kupiłem sobie samochód, który była dla mnie odlotem. Pierwszy z grania muzyki. Wielu moich kolegów mówiło: „O ja pierdolę... masz samochód!” W latach 80. samochód to była niemożliwa rzecz - mieli je tylko prominenci, ludzie partyjni albo bananowa młodzież, do której nie należałem.

Nowy język i nowe tematy

Istotne było to, by znaleźć też nowy język piosenek. Przestałem zajmować się PRL-owską socjologią i walką z systemem. Nastała wolność, która była jeszcze kulawa, choć jednocześnie Polska stawała się wolnym krajem – ruskie wojska stąd wyszły, Wałęsa był prezydentem. Wiadomo, jaki był, taki był, ale został demokratycznie wybrany. Zaczęliśmy się czuć jak u siebie w domu. Stwierdziłem, że już pierdolę taką socjologię, bo już mnie to nie interesuje i zacząłem pisać o mieście, o tym co widzę, o klubach, o narkotykach, o hedonizmie. Były to tematy, które zawsze interesowały zespoły rockandrollowe.

Tematyka moich piosenek również się zmieniła, czego przykładem jest „Warszawa”, która nie była politycznym kawałkiem. To był pewien przeskok. I to się sprawdziło, bo ludzie oczekiwali już innych treści. Irytowała mnie gęba socjologicznego barda PRL-u. Lata 90. to był czas, kiedy należało zająć się czymś innym. Niektórzy zostali w tamtych tematach, a ja je zmieniłem, za co nam się dostało, bo wielu ludzi uważało, że to komercja. Część naszych fanów chciała jechać pociągiem wyznaczonym przez Jarocin, ale my z tego pociągu wysiedliśmy. Chcieliśmy oddychać tamtym czasem, więc nasze płyty z początku lat 90. są napełnione optymizmem tej pierwszej polskiej wolności.

Każdy miał szansę

Zmieniła się scena mediów. Zaczęły pojawiać się prywatne stacje radiowe i prywatne wytwórnie płytowe. Można powiedzieć, że zaczęło być uczciwej, bo ten początkujący wolny rynek każdemu dawał szansę. Otworzyły się nowe kluby, więc było więcej miejsc do grania, nie tylko Remont, Stodoła, Park i Hybrydy. Pojawiła się też fala nowych kapel. Wtedy staliśmy się zespołem znanym i mainstreamowo rockandrollowym. Radia na początku lat 90. były bardziej odważne – myślę, że gdybyśmy teraz wypuścili piosenkę „King” to radia by jej tak często nie grały. Obecnie poziom papki, takiego nieprzyjemnego popu jest większy, niż był w latach 90.