Shaker WP

j.w.

odpowiedz

Dniem całym i nocą siedząc w internecie w przerwach wszakże w porno oglądaniu przecie odrywając wzrok swój z nagich ciał na chwilę wypuszczają macki czarni pedofile * Niczym ośmiornice czarne w koloratkach chcąc żyć bezstresowo na państwowych datkach oszukują Polskę - lud za głupców mając i gębami swemi kraj nasz pożerając * Chucie ich są wielkie wielkie też bebechy ślinią się do dzieci obrzydliwe klechy czarne tajemnice pod sutanną kryjąc czczą swoją obłudę nektar pychy pijąc * Krzyżem zagradzają choć krzyż za nic mają Temu co tam umarł ciągle urągają innych życia ucząc sami żyć nie umią trupem są chodzącym martwą niemą mumią * Polska nie ich domem lecz krajem zdobycznym Na Rzym jeno liczą w szukaniu wytycznych nauczyli naród przekupnego "boga" czy on im pomoże kiedy będzie trwoga?

odpowiedz

był taki podrecznik Zielińskiego, w wielu aspektach wciaz aktualny. Prakseologicznymi aspektami zarządzania zajmował się Pszczołowski. To były dosc popularne ksiązki. Ciekawe, ze na uniwersytecie wykładowcy tego przedmiotu udają, że ich nie było.

odpowiedz

Po wojnie wznowiono działalność badawczą i dydaktyczną w zakresie nauki o organizacji i zarządzaniu. Niestety, w 1949 roku rozwiązano Towarzystwo Naukowe Organizacji i Kierownictwa, uznając tę naukę za nieprzydatną, a nawet szkodliwą dla systemu komunistycznego. Lata pięćdziesiąte to okres krytyczny dla tej nauki. Zadania wielu nauk społecznych, np. ekonomii sprowadzono do apologetyki ustroju komunistycznego. Sprzyjające warunki do odbudowy polskiej teorii organizacji i zarządzania pojawiły się w latach sześćdziesiątych. Ale i w tym okresie badania i dydaktyka napotykały szereg ograniczeń. Wspomina o tym prof. Jerzy Kurnal: "Na przełomie lat 60. i 70., oddział warszawski Towarzystwa Naukowego Organizacji i Kierownictwa prowadził cykl seminariów poświęconych problemom teorii organizacji i zarządzania. Referaty wygłaszali znani naukowcy: Kotarbiński, Kurnal, Kieżun, Pszczołowski, Zieleniewski, Bożko, Mazur, Szaniawski. Dorobek ten został utrwalony w postaci serii zeszytów naukowych:15., 18. i 19. Problemy Organizacji - kwartalnika, który ukazywał się od 1963 do 1981 roku i został potem zniszczony w okresie stanu wojennego. Są ludzie odpowiedzialni za to zniszczenie i trzeba o tym mówić”.

odpowiedz

Po wojnie wznowiono działalność badawczą i dydaktyczną w zakresie nauki o organizacji i zarządzaniu. Niestety, w 1949 roku rozwiązano Towarzystwo Naukowe Organizacji i Kierownictwa, uznając tę naukę za nieprzydatną, a nawet szkodliwą dla systemu komunistycznego. Lata pięćdziesiąte to okres krytyczny dla tej nauki. Zadania wielu nauk społecznych, np. ekonomii sprowadzono do apologetyki ustroju komunistycznego. Sprzyjające warunki do odbudowy polskiej teorii organizacji i zarządzania pojawiły się w latach sześćdziesiątych. Ale i w tym okresie badania i dydaktyka napotykały szereg ograniczeń. Wspomina o tym prof. Jerzy Kurnal: "Na przełomie lat 60. i 70., oddział warszawski Towarzystwa Naukowego Organizacji i Kierownictwa prowadził cykl seminariów poświęconych problemom teorii organizacji i zarządzania. Referaty wygłaszali znani naukowcy: Kotarbiński, Kurnal, Kieżun, Pszczołowski, Zieleniewski, Bożko, Mazur, Szaniawski. Dorobek ten został utrwalony w postaci serii zeszytów naukowych:15., 18. i 19. Problemy Organizacji - kwartalnika, który ukazywał się od 1963 do 1981 roku i został potem zniszczony w okresie stanu wojennego. Są ludzie odpowiedzialni za to zniszczenie i trzeba o tym mówić".

odpowiedz

I dobrze że niszczyli, katoprawica to głupki!

odpowiedz

Wszystko wskazuje na to, że wojującym ateistom brakuje piątej klepki.

odpowiedz

Jak to zwykle bywa o tej porze roku, a konkretnie w obliczu zbliżającej się daty 13 grudnia i rocznicy wprowadzenia w Polsce Ludowej stanu wojennego, odzywają się liczne głosy potępiające Generała Wojciecha Jaruzelskiego. Epatuje się nas, jak słusznie Generał zauważył, dokumentami do których przejawia się stosunek niemalże "ewangeliczny", a pseudohistorycy z Instytutu Kłamstwa Narodowego (IPN) i politycy prawicy niemalże się do nich modlą. Mowa oczywiście o tajemniczej notatce adiutanta radzieckiego generała, z której wynika że gen. Jaruzelski miał prosić "radzieckich" o pomoc. Cienkie to papiery - notatka osobista ze spotkania, nie będąca żadnym oficjalnym dokumentem, ani tym bardziej stenogramem. No ale w naszej współczesnej Polsce nie istotne jest to, co jest prawdą, istotne są kwity, które mogą uderzyć w gen. Jaruzelskiego. Z wielką przyjemnością obejrzałem dzisiejszy (9 grudnia br.) wywiad gen. Jaruzelskiego u Moniki Olejnik. Było to jakże różne spotkanie od bełkotu Sekielskiego i Morozowskiego, którzy z przeświadczeniem lepszej sprawy usiłowali wchodzić z butami w światopogląd człowieka - w światopogląd Generała. Smutek jednak mnie ogarnia, że czasy demokracji i wolności prowadzą do sytuacji, w której stawia się człowieka schorowanego, wiekowego, wreszcie udręczonego żołnierza, w której musi tłumaczyć się że nie był wielbłądem, że musi tłumaczyć się z tego dlaczego Polska została wyprowadzona na prostą, że nie było rozlewu krwi, bratobójczej wojny domowej czy powstania przeciwko interwencji radzieckiej. Może lepiej było by dla polskiej, zacietrzewionej prawicy, by czcić pomniki poległych, ale dla mnie lepsze było tamto rozwiązanie, które historia oceniła słusznie, które doprowadziło nas tu gdzie jesteśmy, jak powiedział prezydent Kwaśniewski, to doprowadziło de facto do czasów, w których Polska jest członkiem NATO i Unii Europejskiej. I w tym ma swój ogromny wkład właśnie Generał Jaruzelski. Dlatego też w obliczu tych paskudnych i permanentnych ataków chce się wykrzyczeć: Ręce precz od Generała!

odpowiedz

Trzeba usunąć z uczelni i przestrzeni publicznej pseudonaukowców katoprawicy!

odpowiedz

"samogonny Mefisto w leninowskiej kurtce posyłał w teren wnuczęta Aurory"

odpowiedz

Poleca się czytanie ze zrozumieniem. To naprawdę nie boli. Prof. Legutko pisze o "wybrykach" młodzieży, której nic nie grozi. To nie odwaga kieruje trójką młodych ludzi we Wrocławiu. To prawdziwe zadymiarstwo. Dzieci Wrzesińskie, na które powołuje się Asior, ryzykowały bardzo dużo. To już nie był wybryk, to była naprawdę DUŻA ODWAGA MAŁYCH LUDZI. Przeciwstawianie się czemuś, za co grożą duże represje naprawdę trudno nazwać zadymą. Niestety, niektórzy komentujący, jak Asior, potrafią wszystko bardzo spłaszczyć.

odpowiedz

Wszystko wskazuje na to, że wojującym ateistom brakuje piątej klepki.

odpowiedz

Ukształtowany w okresie PRL układ stosunków pomiędzy PZPR, organami państwa i gospodarką miał destrukcyjny wpływ na przebieg procesów gospodarczych. Te ostatnie charakteryzowały się nieadekwatnością struktury produkcji do potrzeb społecznych, ograniczoną ilością produktów i usług, niską jakością, malejącą efektywnością nakładów, niską wydajnością pracy. Wszystkie te zjawiska były rezultatem przyjętej przez Stalina "koncepcji niedoborów", tj. permanentnej nierównowagi na każdym rynku (konsumpcji, zaopatrzenia surowcowego, inwestycyjnego itd). Doprowadziło to do nakazowo-rozdzielczego systemu kierowania gospodarką i negocjacyjno-przetargowego systemu współdziałania wszystkich ogniw wieloszczeblowej struktury gospodarczej. Konsekwencją takiej koncepcji była również pionowa, funkcjonalna strukturalizacja procesów decyzyjnych oraz podział gospodarki na monopolistyczne gałęzie i branże. Struktura taka bowiem najlepiej eksponowała decydującą rolę centrum w grze o zadania i środki. Analizowany powyżej mechanizm J. Gościński nazwał "procesem reprodukowania się napięć w gospodarce". # Centralizm wpłynął na ukształtowanie się autokratyczno-biurokratycznego stylu zarządzania w przedsiębiorstwach. Stąd nadmierne przywiązanie dyrektorów do formalizacji działań i zachowań podwładnych. Bezpośrednią przyczyną niskiej jakości kadr kierowniczych w PRL była negatywna selekcja, której filarem był system nomenklatury. Przez ponad cztery dziesięciolecia funkcjonowały dość skutecznie mechanizmy negatywnej selekcji kadr. Bezpośrednią przyczyną było odrzucenie przez większość społeczeństwa polskiego obcej kulturowo ideologii lansowanej przez PZPR [Zob. A. Schaff, Ruch komunistyczny na rozdrożu, Instytut Badania Współczesnych Problemów Kapitalizmu, Warszawa 1984, s. 206]. # Przez cały okres istnienia PRL prestiż partii komunistycznej w społeczeństwie polskim był bardzo niski. W większości środowisk akt wstąpienia do partii nie był aktem nobilitacji, lecz przeciwnie - faktem moralnie dwuznacznym. Powodowało to niechętne nastawienie przeważającej części pracowników z wysokimi kwalifikacjami do wstępowania do partii, jaki i do pracy w administracji państwowej i gospodarczej. W rezultacie następował negatywny odsiew ludzi kierujących się w swoim postępowaniu bardziej rygorystycznymi zasadami moralnymi, zaś powstającą lukę wypełniali osobnicy, których główną zaletą była dyspozycyjność - "mierny, bierny, ale wierny". Stwierdzić ponadto można, iż w powojennej historii Polski pracownicy byli traktowani bardziej jako "siła robocza" niż poważny partner pracodawcy partyjnego. W takiej sytuacji pracownicy wytworzyli różne sposoby postępowania składające się na swoisty "ruch odmowy" współpracy, który apogeum osiągał w latach 1956, 1970, 1980. Ruch odmowy w 1980 był tak silny, iż doprowadził do powstania NSZZ "Solidarność", a w 1989 roku do upadku systemu komunistycznego w Polsce.

odpowiedz

"To wcale nie wymagało wielkiego charakteru nasza odmowa niezgoda i upór mieliśmy odrobinę koniecznej odwagi lecz w gruncie rzeczy była to sprawa smaku Tak smaku w którym są włókna duszy i cząstki sumienia"

odpowiedz

Wprowadzony w okresie PRL stalinowski model spowodował radykalną zmianę struktur społecznych i gospodarczych. Upaństwowione instytucje gospodarcze i społeczne stały się podstawą nowego typu strukturyzacji społecznej, swoistej dla gospodarki centralnie planowanej. Interesy grupowe zaczęły krystalizować się wokół państwowych instytucji i ośrodków dyspozycji politycznej. Te właśnie interesy (np. lobbies przemysłu górniczego, hutniczego, maszynowego) stały się jednymi z najpoważniejszych barier prywatyzacji i urynkowienia gospodarki. Zjawiskiem zauważalnym jest przekształcanie się wielkiej własności partyjno-państwowej w tzw. kapitalizm państwowy, a mniejszej, w spółki nomenklaturowe. Interesy grup związanych z gospodarką rynkową są jeszcze zbyt słabe, by wygenerować klasę średnią, która z kolei dałaby wsparcie siłom politycznym zdolnym do efektywniejszej transformacji systemu. # W kraju, w którym przez blisko pół wieku tworzono infrastrukturę właściwą gospodarce centralnie planowanej samo wprowadzenie mechanizmu wolnego rynku nie może spowodować szybkiego powstania infrastruktury właściwej gospodarce wolnorynkowej. Głównymi przeszkodami transformacji były i są pozostałości dawnego ustroju, takie jak: - wadliwa struktura własności; dominującą formą jest własność państwowa, która ma tendencję do umacniania biurokracji, jest mniej elastyczna, nie poddaje się regułom wolnego rynku, - nadmiar dużych przedsiębiorstw, które posiadają często pozycję monopolistyczną, przy braku przedsiębiorstw małych i średnich, - zmonopolizowana struktura produkcji, - wadliwa struktura rzeczowa produkcji; dominacja przemysłu ciężkiego, hutnictwa, przemysłu wydobywczego, maszynowego, a niedorozwój usług i nowych technologii. - niedostosowanie do potrzeb gospodarki rynkowej kwalifikacji większości pracowników; kadry zarządzające przyzwyczajony były do wykonywania poleceń, a nie do samodzielności w podejmowaniu decyzji, - niska kultura pracy robotników przedsiębiorstw państwowych, - całkowity brak płynności czynników produkcji (pracy, kapitału i technologii), - brak sprawnej infrastruktury instytucjonalnej dostosowanej do warunków gospodarki wolnorynkowej, - autarkia gospodarcza utrudniająca tworzenie przewag strategicznych na rynkach międzynarodowych. # Transformacja systemowa zapoczątkowana w 1990 roku, która miała doprowadzić do uruchomienia wszystkich mechanizmów wolnego rynku i do zmiany infrastruktury, w tych warunkach nie mogła przynieść natychmiastowych rezultatów. W tym kontekście nasuwa się wniosek, że napięcia związane z procesem transformacji będą towarzyszyły nam jeszcze przez długi czas, a państwo, ze względu na odziedziczony system instytucji gospodarczych i społecznych, będzie raczej adresatem i wykonawcą roszczeń różnych grup tracących na transformacji niż propagatorem i siłą napędową koniecznych zmian.

odpowiedz

"To wcale nie wymagało wielkiego charakteru mieliśmy odrobinę niezbędnej odwagi lecz w gruncie rzeczy była to sprawa smaku Tak smaku który każe wyjść skrzywić się wycedzić szyderstwo choćby za to miał spaść bezcenny kapitel ciała głowa"

odpowiedz

Wszystko wskazuje na to, że wojującym ateistom brakuje piątej klepki.

odpowiedz

Tylko napisz kto ,kogo grabił z dóbr,kto teraz narzuca swoje poglądy,i kto uważ że ta religia jest OK,a inna jest beee.Dobrze by było jak byś to przykładem poparł np: wieszając się na takim krzyżu.Jednego oszołoma by było mniej.Amen.

odpowiedz

Sorki za "mnóstwo".

odpowiedz

Za mądży , też ? raczej - mądrzy...

odpowiedz

Ortografia marna, logika bez zarzutu

odpowiedz